“Hallo, mijn naam is Tonya Sanders en ik woon in Ohio (VS).

Ik ben 37 jaar en ik ben eigenlijk al ziek geweest sinds de middelbare school. Maar ongeveer 10 jaar geleden werd bij mij de diagnose lupus, fibromyalgie en nog een heleboel andere dingen gesteld. Laten we maar zeggen dat ik de afgelopen 10 jaar behoorlijk wat heb meegemaakt.

Ik kreeg te maken met een beroerte, hart- en leverproblemen, twee keer bacteriële meningitis, coma, pijnpompen, abces, systemische schimmelinfecties, sepsis, peg-buizen, PICC-lijnen, bloedtransfusies, meerdere operaties en honderden infecties.

Ik ging elke maand het ziekenhuis in en uit. Op een dag had ik een afspraak op de pijnpoli en ze vertelden me dat ze mijn pijnmedicatie gingen afbouwen. “Vanwege de aanhoudende opioïdencrisis,” zeiden ze!

Ik dacht: huh? Ik keek ze aan alsof ze gek geworden waren. Ik ben verpleegster en heb nog nooit iets misbruikt of meer genomen dan ik eigenlijk zou moeten. Ik zei dat ik al 10 jaar dagelijks thuis op mijn bank lag te sterven van de pijn, niet in staat om voor mezelf, mijn twee meisjes of mijn man te zorgen. En nu dit?

Ik vroeg hen wat ik dan moest doen. Ze zeiden dat ze niets anders konden doen dan alle medicatiedoseringen te verlagen om het afkickproces te starten. Ik was zo gekwetst, verward en boos. Het voelde alsof ze mij gewoon opgegeven hadden.

Toen ik bij de auto kwam, verscheurde ik alle recepten. Wat moest ik in godsnaam doen. Ik bedoel, ik slikte alleen ‘s ochtends al minstens twintig pillen plus elke 3 dagen een Fentanyl-pleister, 24 uur per dag dilaudid, spierverslappers, injecties thuis, IV-antibiotica 24/7 thuis, antipsychotica, plus ik nam een ​​jaar orale chemo en 6 maanden IV chemo.”

Afkicken van de pijnstillers

“De volgende dag begon ik ontwenningsverschijnselen te krijgen, en niet zo weinig ook.

Het begon met misselijkheid, toen kwam de verschrikkelijke pijn, angst, braken, zelfmoordgedachten en formicatie (een gevoel dat lijkt op kleine insecten die onder de huid kruipen terwijl er niets is – MC). Ik was niet in staat om kleren te dragen, of te slapen.

Ik spartelde rond als een vis op het droge en de muren kwamen op me af. Ik probeerde het nog een paar dagen vol te houden, in de hoop dat het beter zou worden. Maar dat werd het niet, en mijn man en ik konden het op een gegeven moment gewoon niet meer aan.

We hadden wel eens wat onderzoek gedaan naar medicinale cannabis, maar ik had dat nooit geprobeerd omdat ik zo bang was. Maar nood breekt wetten, dus toen belde ik een vriend of hij wat medicinale cannabis wilde brengen. Zo gezegd, zo gedaan, en ik nam het in.

Tegen de tijd dat ik terug liep naar mijn veranda na het innemen van die cannabis, was alles wat ik de afgelopen 10 jaar en dan vooral de afgelopen 4 dagen had meegemaakt, weg! Ik voelde me weer als 15 jaar geleden. Ik kon het niet geloven. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen, zei ik tegen onze vriend en mijn man dat ik het gevoel had dat ik zelfs kon rennen!”

Alles wordt anders

“Sinds die dag is mijn hele leven veranderd. Ik kan eindelijk weer alleen eten, de misselijkheid is weg, de pijn is bijna weg en ik kan weer normaal lopen! Mijn angst en depressie zijn weg, ik kan weer slapen en de lijst gaat maar door. Ook geen ziekenhuisverblijven meer. Natuurlijk heb ik mijn slechte dagen, maar dat heeft iedereen. Cannabis is mijn WONDER.

Mijn kinderen hebben hun moeder terug. Mijn jongste heeft de oude ik nooit leren kennen, en nu kan ze dat eindelijk! Ik kan weer een vrouw zijn voor mijn GEWELDIGE echtgenoot en fijne herinneringen maken met mijn familie en vrienden! Bovendien heb ik nog maar twee medicijnen over voor mijn lupus en dat is het dan. Ook vertelde mijn reumatoloog me dat mijn lupus in REMISSIE is!

Ik weet 100% zeker dat deze plant mijn leven heeft gered. En het is nu mijn missie in het leven om anderen te helpen bij het onderwijzen en verspreiden van bewustzijn over deze wonderplant! Laat medicinale cannabis alsjeblieft de eerste keuze van de patiënt worden in plaats van de laatste.

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om dit te lezen, en ik hoop dat mijn verhaal ook anderen kan redden.”

Bron: Facebook, Medicalmarijuana411.com

Julie Henneberry Klug is moeder van een gezin in Powderhorn, een plaatsje in de Amerikaanse staat Colorado. Ze wonen op een 200 hectare grote ranch waar gras, biologisch rundvlees en varkens worden geproduceerd.

Ze vertelt:

“Mijn persoonlijke ontdekkingsreis over het verband tussen genezing en cannabis begon op 27 maart 2017. Dat was een normale maandag, tot ongeveer 10 over half 5 ‘s middags, toen mijn leven opeens voorgoed veranderde.

Een onbekende jeep reed onze oprit op, waar mijn zoon in bleek te zitten. Dat was vreemd, want hij zou eigenlijk met zijn broertje en zusje onderweg moeten zijn naar huis met onze eigen jeep vanaf de bushalte waar hij ze opgepikt had. De woorden die ik die dag van de vreemdeling hoorde die uit de jeep stapte, en de blik op het gezicht van mijn zoon, zullen voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.

Hij zei: “Kom mee, er is een ongeluk gebeurd.”

Ongeveer anderhalve kilometer van huis reden we naar de plek waar onze oude Jeep Grand Cherokee op de weg lag, ondersteboven, kapot en helemaal verwrongen.

Daarnaast lag Sydnee, mijn 15-jarige dochter. Er was een vreemde met haar bezig en ik zag mijn 11-jarige zoon met een lege blik op zijn gezicht zitten kijken naar het surrealistische tafereel dat zich ontvouwde. Ik voelde me hulpeloos en bang en viel op mijn knieën naast haar neer. Haar gezicht was opengesneden en opgezwollen en ze was bewusteloos.

De vreemdeling die haar hielp, was slechts één van de “engelen” die ik die dag tegenkwam. Zijn naam was Sam; hij was de eerste persoon ter plaatse en hij was een gepensioneerde legerhospik. Hij wist precies hoe hij Sydnee veilig uit het voertuig kon krijgen, dus dat heeft hij gedaan.

Er arriveerde snel een ambulance en zij begonnen verder aan Sydnee te werken.

De leidinggevende hulpverlener nam me even apart en zei: “De meeste mensen komen niet levend uit een wrak als dit.”

Ik wist dat hij gelijk had. En ik moest meteen beelden uit mijn gedachten bannen van als het nóg erger geweest was.

Die dag zag ik hoe mijn drie kinderen een ambulance in gingen en naar het Gunnison Valley Hospital werden gebracht. Sam reed mij daar ook heen. De hele rit van 40 minuten sprak hij met me over alle dingen die hij gezien had die goede tekenen waren volgens hem, en we baden samen.”

In het ziekenhuis

“Toen we bij de eerste hulp aankwamen, was het net een scène uit een tv-programma: doktoren, allerlei medici en verpleegsters die rondrenden; mijn kinderen werden naar verschillende onderzoekskamers gebracht en Sydnee werd in een enorme zilverkleurige tas gestopt en aangesloten op allerlei soorten monitoren en buizen. Ze bleef al die tijd bewusteloos.

Ze hebben haar gescand om te zien of er inwendige verwondingen of hersenbloedingen waren. Terwijl we op de resultaten wachtten, huilde mijn oudste zoon, die de jeep bestuurd had, en zei: “Mam, het was God die ons levend uit die auto heeft gehaald.” Ik reageerde niet, maar diep in mijn hart wist ik dat hij gelijk had.

De artsen maakten zich zorgen over een ontsteking in Sydnee haar hersenen. Ze had ernstig traumatisch hersenletsel opgelopen en de volgende dagen waren cruciaal voor haar herstel op de lange termijn, werd er gezegd.

Ons jongste kind had een gescheurde lever, dus ik bleef bij hen in de ziekenhuiskamer. Ik was te bang om in slaap te vallen, omdat ik er zeker van wilde zijn dat ze allebei bleven ademen.”

Zelf onderzoek doen

“Terwijl ik daar zat, niet in staat om te slapen, zocht ik online op mijn telefoon naar natuurlijke ontstekingsremmende opties. In die tijd was ik de preventiecoördinator voor drugsmisbruik bij een openbare gezondheidsdienst. Omdat ik in Colorado woonde, waar recreatieve marihuana legaal is, werd ik naar verschillende door de overheid gesponsorde trainingen over marihuana gestuurd. De nadruk werd altijd gelegd op de “negatieve effecten van het consumeren van marihuana op jonge leeftijd”.

Plots herinnerde ik me een dia waarbij de presentator kort de mogelijke ontstekingsremmende eigenschappen van CBD besprak. Dat was mijn ‘aha-moment’. Terwijl ik verder zocht, realiseerde me dat alles wat ik over deze plant had geleerd en geloofde, onjuist was. Ik dook eerst in alles wat ik kon vinden over cannabis en behandelingen voor hersenletsel.

Hoe meer ik las, hoe bozer ik werd op de negatieve campagnes die de regering voerde tegen de cannabisplant. Onze regering blijkt nota bene zelf een patent op CBD te hebben vanwege de ontstekingsremmende, neuroprotectieve en neurogeneratieve eigenschappen.

Ik leerde ook over het voeden van de hersenen met hoge doses essentiële vetzuren, met name omega-3’s en DHA.

Die nacht, naast het starten van mijn onderzoek om mijn dochter te helpen genezen met behulp van een ‘gevaarlijke’ plant, stopte ik met proberen te bedenken hoe mijn kinderen in vredesnaam uit dat wrak hadden kunnen komen. Ik accepteerde gewoon het wonder erin.

Het was al diep in de nacht toen ik riep: “Dank u God, voor het beschermen van mijn kinderen en het sturen van een leger engelen om hen in veiligheid te brengen.” Toen ik die woorden eenmaal hardop had uitgesproken, kon ik een beetje rusten en viel ik in slaap.

Mijn zoon zei de volgende ochtend dat ik hem wakker had gemaakt, omdat ik zo hard praatte in mijn slaap. Er waren zelfs bezorgde verpleegsters de kamer binnengekomen. Hij zei: “Mam, je schreeuwde almaar: ‘Oh mijn God, Oh mijn God…'””

Sombere vooruitzichten…of toch niet?

“De volgende ochtend stond ik te popelen om met de artsen te praten over mijn bevindingen over zowel CBD als essentiële vetzuren. Het viel niet in goede aarde. Eén arts vertelde me zelfs dat die stoffen bloedingen in de hersenen konden veroorzaken.

Ik worstelde met wat ze me vertelden, maar mijn ‘beschermende moederinstincten’ dreven me ertoe om toch door te gaan met mijn onderzoek. Ik nam contact op met Dr. Michael Lewis van het Brain Health Education and Research Institute. Hij is een expert in hersenletsel en herstel.

Dr. Lewis bevestigde mijn intuïtie en verklaarde: “Nee, je zult haar daar geen kwaad mee doen, je zult haar er juist mee helpen.”

Sydnee en mijn zoon mochten weer naar huis na twee nachten in het ziekenhuis. Maar ik wist dat we met Sydnee nog een lange weg te gaan hadden om te herstellen. Ik vond van hennep afgeleide CBD-olie en begon dat haar toe te dienen, samen met hoge doses essentiële vetzuren. Dat was vier dagen na het ongeluk.

Er was mij verteld dat het 3-5 maanden zou duren voordat het bloed dat haar beide ogen vulde weer weg zou gaan. Ik kreeg ook te horen dat ze allerlei bijwerkingen zou hebben, zoals depressie, woede, hersenmist en stemmingswisselingen. Artsen vertelden me ook dat ze een permanente leerstoornis zou kunnen hebben. Ik huilde soms stilletjes als ik alleen was, denkend aan de toekomst van mijn ooit zo heldere en mooie dochter.”

Je eigen weg kiezen

“Ik was niet van plan om de prognose van de artsen te accepteren en mijn dochter ook niet. Ik stond in vuur en vlam over wat ik leerde over CBD en de cannabisplant. Ik hoorde een arts tijdens een podcast nadrukkelijk zeggen: “Cannabis is de meest genezende plant die God op deze Aarde heeft gezet.” Ik was super geïnspireerd!

Mijn dochter herstelde veel sneller dan verwacht en het bloed in haar ogen was binnen enkele weken al weg. Het begon allemaal helder voor me te worden toen ik hoorde over ons endocannabinoïde systeem en de receptoren die we in ons hele lichaam hebben. Sydnee had ook nooit last van depressies, angsten of woede. Toen ze eenmaal begon met de CBD-olie had ze geen medicijnen zoals Ibuprofen meer nodig voor de pijn.

Ik ging niet meer met haar naar fysiotherapie, want toen ik de therapeut daar gevraagd had naar voedingsondersteuning voor de hersenen, bleek ze daar niets vanaf te weten. Toen ik haar vroeg naar de beschermende en helende componenten van CBD-olie, keek ze me minachtend aan, alsof ik een soort drugsdealer was.

Sydnee miste een maand school en het schoolhoofd vertelde me al dat ze waarschijnlijk haar eerste jaar zou moeten overdoen en hoogstwaarschijnlijk niet zou doorgaan met het volgen van geavanceerde plaatsingsklassen. Hij baseerde zijn mening op wat hij door de jaren heen gezien had bij andere studenten met serieus letsel.”

Weer naar school

“Ze begon parttime terug te gaan naar school en haar vooruitgang was niet minder dan geweldig. Ze deed in mei haar eindexamen en haalde voor alle examens hoge cijfers. De schoolverpleegster was geïntrigeerd door haar ongekende vorderingen. Ik deelde mijn nieuw ontdekte informatie over CBD met haar in de hoop dat ze wat zou kunnen betekenen voor andere studenten die lijden aan soortgelijk letsel.

We zetten haar voedingstherapie thuis voort en maakten dagelijks wandelingen die steeds langer en uitdagender voor haar werden. In de herfst ging ik met haar langs bij de eerste arts die haar behandeld had. Die was verbaasd over het feit dat Sydnee volledig hersteld was en nooit echt last had gehad van de langdurige bijwerkingen die de meeste mensen ervaren na een hersentrauma. Ik glimlachte alleen maar en vroeg haar een vrijwaringsverklaring te tekenen voor Sydnee’s deelname aan sportactiviteiten op school.

Als ik terugkijk, vind ik het verbazingwekkend hoe God mijn verdriet in Zijn glorie kon veranderen en hoe iets zo verschrikkelijk als dat ongeluk mijn reis in gang zette om meer te leren over één van de meest genezende planten op deze Aarde.

Mijn reis om te leren, te groeien en anderen te inspireren over de genezing en gezondheid die met de cannabisplant kan worden behaald, zal zeker doorgaan.”

Bron: Medicalmarijuana411.com