Autisme is een neurologische aandoening die de informatieverwerking in de hersenen beïnvloedt. Het wordt vaak gekenmerkt door verminderde sociale interactie en communicatie, evenals “stereotiep” gedrag.

Geschat wordt dat bij 1 op de 88 kinderen autisme wordt vastgesteld. Bij jongens komt het vaker voor dan bij meisjes: zo’n 1 op de 54 jongens wordt gediagnosticeerd met autisme. Ondanks dat het vaak voorkomt, is er nog relatief weinig bekend over autisme en hoe het het best kan worden behandeld.

Omdat coventionele medicijnen vaak niet het gewenste effect hebben, wenden steeds meer ouders met autistische kinderen zich tot medicinale cannabis. Vaak met verrassend veel succes.

Dit is het verhaal van de Amerikaanse moeder Mieko Hester-Perez. Haar zoontje Joey werd toen hij 16 maanden oud was gediagnosticeerd met een ernstige vorm van autisme.

Moeilijke weg

Tijdens een interview vertelt Mieko dat het een moeilijke weg geweest is sinds Joey’s diagnose. “Het was een hoop vallen en opstaan. Maar je probeert je er gewoon zo goed mogelijk doorheen te slaan,” zegt ze.

“Nadat ik Joey medicinale cannabis begon toe te dienen via de brownies die ik voor hem maakte, kwam hij in de loop van een paar maanden 15 pond aan en begon hij al snel oogcontact te maken.”

Joey kreeg op dat moment maar liefst 13 farmaceutische medicijnen voorgeschreven. Op twee na waren ze allemaal experimenteel. Na jarenlange blootstelling aan deze medicijnen woog Joey in 2009 – toen 10 jaar – nog geen 21 kilo meer. Er werd ondervoeding en anorexia bij hem vastgesteld. “Ze waren echt bezig om hem te vermoorden,” zegt Mieko.

Mieko voegt eraan toe dat Joey op dat moment zelfbeschadigend gedrag vertoonde en een gevaar was voor de mensen om hem heen.

Eindelijk oogcontact

Na wat eigen onderzoek en overleg met experts op het gebied van medicinale cannabis, besloot Mieko te kijken of Joey daar misschien baat bij zou kunnen hebben. Ze bakte een paar batches glutenvrije, met cannabis gevulde eetwaren voor hem en zag al binnen een paar uur dat Joey zich begon te ontspannen. De weken erna volgde er een opmerkelijke verbetering in zijn conditie.

Joey kwam in de loop van een paar maanden 15 pond aan en begon al snel op een veel consistentere basis oogcontact te maken. Mieko merkte ook op dat de medicinale cannabis Joey’s eetlust stimuleerde, waardoor hij weer voedingsstoffen tot zich nam die hij in 8 jaar niet had gekregen. Hierdoor begon hij stevig te groeien.

Mieko gelooft dat medicinale cannabis het leven van haar zoon heeft gered.

Mieko’s positieve ervaring met cannabis bracht haar ertoe om de media aan te schrijven met haar verhaal, en zo werd ze door de bekende Amerikaanse presentatrice Diane Sawyer geïnterviewd voor de ontbijtshow “Good Morning America”:

Mieko lanceerde haar website “Unconventional Foundation for Autism” op dezelfde dag dat haar interview werd uitgezonden. Volgens Mieko is het een informatieve website die bedoeld is om “het bewustzijn en de steun te vergroten voor gezinnen die lijden onder deze mysterieuze en onbegrepen aandoening die bekend staat als autisme.”

Netwerk

Ze streeft ernaar om ook geld in te zamelen voor medisch onderzoek en klinische proeven, terwijl ze zelf functionele ondersteuning biedt aan gezinnen in nood. Ze heeft daarvoor een netwerk van professionals opgebouwd. De kennis die ze opdoen via de families die meewerken met het onderzoek, helpen Mieko en haar collega’s bij het bepalen van de beste manier van behandelen voor elk individueel geval van autisme.

Volgens Mieko helpt de medicinale cannabis Joey bij zijn oogcoördinatie en angst, naast andere symptomen. En wat nog belangrijker is, het lijkt erop dat het zijn persoonlijkheid naar voren heeft gebracht.

Volgens Mieko beveelt ze alleen maar biologische cannabis aan voor kinderen, ongeacht de soort. Ze heeft ervaren dat dat zachter is voor hun spijsverteringsstelsel en de rest van hun lichaam.

Mieko zegt dat ze nooit had kunnen vermoeden hoeveel erkenning ze heeft gekregen sinds haar interview met Diane Sawyer. Ze heeft niet alleen talloze gezinnen geholpen bij het vinden van de juiste behandeling voor hun kind, maar het verhaal van haar en Joey lijkt ook iets van een sprankje hoop te bieden voor een groter publiek.

Haar stichting werd overspoeld met e-mails afkomstig van zoekende families, maar ook uit de medische hoek. En ze ontvangt regelmatig telefoontjes van zorgverleners die gezinnen vertegenwoordigen die “alle andere opties hebben uitgeput”. Ze vragen haar om hulp, en beschouwen haar zelfs als een cannabisexpert. Maar dan zegt Mieko altijd dat ze dat niet is.

Kleine overwinningen

Tegenwoordig is Mieko naast haar vaste werk van drie dagen in de week nog steeds te vinden op verschillende evenementen en soms in televisieshows. Het verhaal van haar gezin was bijvoorbeeld te zien op Telemundo en Univision, evenals op een Colombiaans nieuwsnetwerk dat door ongeveer 8.000.000 Latijns-Amerikaanse huishoudens ontvangen wordt.

Ook na haar media-optreden heeft Joey zijn positieve ontwikkeling doorgezet, volgens Mieko. Over het algemeen noemt ze Joey een gelukkig, gezond kind.

“Hij is waarschijnlijk de enige pleitbezorger voor medicinale cannabis die er nog nooit een woord over heeft gezegd,” zegt ze.

Ze vertelt dat het behalen van kleine overwinningen meer lijken te betekenen bij het opvoeden van een kind met speciale behoeften.

“We verwachten niet zoveel, maar als hij je dan opeens een high five kan geven…dat is speciaal,” besluit ze.

Bron: Medicaljane.com

Het gebruik van CBD-rijke cannabisextracten voor epilepsie neemt al jaren toe. In de VS is dit vooral het geval sinds de tv-zender CNN een documentaire over medicinale cannabis genaamd “Weed” uitzond, gemaakt door een arts genaamd Sanjay Gupta.

De meeste verhalen die de media halen, gaan over jonge kinderen met aangeboren epileptische aandoeningen. Cannabisolie kan echter ook goed werken bij problemen die het gevolg zijn van hersenletsel veroorzaakt door een ongeluk. De Amerikaanse Debbie Wilson is daar een goed voorbeeld van.

Vóór haar ongeval was Debbie een reclasseringsambtenaar in Florida die bezig was om af te studeren voor haar rechtenstudie. Op 2 juli 1989 werd ze aangereden door een pick-up-truck, nadat ze ergens geluncht had. Ze raakte zwaargewond en werd direct overgebracht naar een ziekenhuis.

Vanaf het moment dat Debbie het ziekenhuis weer mocht verlaten, werden de symptomen van haar traumatische hersenletsel pas echt duidelijk. Ze had een verstoord tijdsbesef, regelmatig migraine, vergeetachtigheid, nachtmerries, paranoia, angst en evenwichtsverlies.

Vijf soorten epileptische aanvallen

Op 15 december 1991 werd bij Debbie epilepsie vastgesteld als gevolg van haar trauma. Die aandoening veroorzaakte verschillende soorten aanvallen bij haar. Naast verschillende zogenaamde “grand mal-aanvallen” per week, waarbij beide hersenhelften betrokken zijn, had Debbie o.a. ook dagelijks partiële clusteraanvallen.

Deze aanvallen bleken nauwelijks te reageren op farmaceutische medicijnen, en vanwege de aard van de epilepsie was een operatie ook niet mogelijk.

Alsof dat nog niet genoeg was, veroorzaakte een val als gevolg van haar evenwichtsverlies in 1996 nog verdere hersenschade en werden de aanvallen nog erger.

Om het spervuur ​​van symptomen waar ze vrijwel constant mee te maken had te bestrijden, kreeg Debbie talloze pijnstillers, anti-epileptische pillen en antidepressiva voorgeschreven, die aanzienlijke schade aan haar darmen aanrichtten.

Dit resulteerde in chronische prikkelbare darm syndroom (PDS) en diarree, wat weer leidde tot verschillende ziekenhuisopnames voor hypokaliëmie (te weinig kalium in het bloed). Op een gegeven moment slikte Debbie 400 mg fenobarbital, een medicijn waarvan de maximale dosis eigenlijk maar 300 mg per dag is.

Andere aandoeningen die in de loop der jaren naar voren kwamen, waren posttraumatische stressstoornis (PTSS), chronische angst, migraine en diabetes type II.

Niet echt een verrassing dus dat Debbie’s doktoren verklaarden dat zij één van de ergste epilepsie-patiënten was die ze ooit hadden meegemaakt.

Weg van de farma

Toen duidelijk was dat de enorme berg farmaceutica die ze tot zich moest nemen haar niet konden helpen, besloot Debbie het in 2010 over een andere boeg te gooien. Ze ging cannabis proberen als alternatief. De reden was eigenlijk simpel: het was gewoon de enige hoop die nog overbleef.

Na het roken van een joint merkte ze onmiddellijk een verbetering van haar hoofdpijn. Dat gaf de burger moed! Ze ging ermee door en binnen enkele weken stopte ook haar diarree. Daarnaast daalde de migraine dramatisch, samen met haar epileptische aanvallen.

Haar bloedsuiker- en serotoninespiegels stabiliseerden, waardoor Debbie kon stoppen met antidepressiva en diabetesmedicatie. Zelfs oude, lang vergeten herinneringen begonnen weer terug te keren. “Ik weet zeker dat ik nu weer toegang heb tot lades in mijn geheugenbank die al meer dan 20 jaar gesloten waren,” zegt ze.

Hoewel het roken van medicinale cannabis al redelijk goed hielp, werden er pas echt ingrijpende effecten zichtbaar toen Debbie begon met orale inname van niet-psychoactieve cannabisgeneesmiddelen. Haar meest effectieve product, de “NeuroEnhancer” genaamd, bestond voor 22% uit CBD en 1% THC.

Op 14 januari 2014 schreef ze het volgende veelzeggende bericht op haar social media:

“Lieve vrienden, nadat ik al eerder een stabiel bloedniveau van cannabinoïden had bereikt, ben ik nu al 4 weken volledig vrij van aanvallen! Mijn laatste partiële complexe aanval was een maand geleden. Dat was het type aanval dat altijd urenlang clusterde en mijn hart en longen gedeeltelijk afsloot! Sinds die tijd heb ik geen enkele van mijn vijf typen aanvallen meer gehad!

Ik had nooit gedacht dat ik het nog mee zou maken om helemaal zonder aanvallen te zijn, maar nu is het echt gebeurd! Het is verbazingwekkend om deel uit te maken van zo’n medisch wonder, na zoveel jaren van teleurstellingen en zoveel beproefde en mislukte medicijnen. Om nog maar te zwijgen van het verlies van orgaanfuncties waar ik mee te maken had.

Ik gebruik momenteel een wietolie met een verhouding van 22% CBD en 1% THC, in capsules. Ik gebruik ook nog een THC-dominante soort voor één van mijn aanvallen. Deze verlichting van mijn epilepsie gebeurt nu eindelijk voor mij, in mijn 23e jaar van “ongecontroleerde traumatische epilepsie”!

Voor alle ouders die kinderen met epilepsie hebben die op zoek zijn naar een wonder, vergeet alsjeblieft nooit dat CBD mij heeft geholpen met twee soorten aanvallen. Niets anders kwam ooit in de buurt van hoe dit mij helpt! De THC heb ik nodig om al mijn soorten aanvallen onder controle te houden. Ik geloof op basis van het vele onderzoek dat ik ondergaan heb en mijn persoonlijke ervaring dat de THC en/of andere cannabiscomponenten nodig kunnen zijn om complexe gevallen van epilepsie onder controle te krijgen.

Ik ben zo dankbaar, zo ontzettend dankbaar en zo gezegend dat ik de waarheid over medicinale cannabis heb ontdekt! Wonderen gebeuren echt en jullie zijn allemaal een deel van de mijne geweest! Bedankt dat jullie met mij deze geweldige genezingsreis gemaakt hebben!”

Poëzie

De casus van Debbie illustreert dat cannabisextracten grote voordelen kunnen bieden voor patiënten met traumatisch hersenletsel, voor wie er vaak geen hoop meer is. Nu ervaringen als deze zo hardnekkig aan het licht komen, is er geen excuus meer om het verbod op cannabismedicijnen voort te zetten, waar ook ter wereld.

De uitdagingen waarmee Debbie werd geconfronteerd, inspireerden haar tot het schrijven van poëzie, waarvan een deel ook in de media is gepubliceerd. Ze is ongetwijfeld een van de meest inspirerende schrijvers van gedichten over o.a. hersenletsel en epilepsie.

Haar werk is te vinden op haar website Debbiemwilson.com.

Debbie Wilson werkte mee aan een reclamecampagne voor CBD
Debbie Wilson werkte mee aan een reclamecampagne voor CBD

Bron: Medicaljane.com

Rebecca Sewell uit Californië (VS) leed aan verschillende chronische ziekten, waaronder slapeloosheid, scoliose, diabetes, fibromyalgie, een angststoornis en “complex regionaal pijnsyndroom” (CRPS).

Dat laatste is een aandoening die gekenmerkt wordt door langdurige pijn en ontstekingen ten gevolge van een eerdere verwonding aan een arm of been.

Het ontstond toen Rebecca tien jaar oud was en een ander kind ongevraagd handboeien om haar enkel deed in de schoolbus voor een goocheltrucje. Ze begon hevige pijn te voelen nadat ze zichzelf had bevrijd, en later stelden artsen bij haar CRPS vast.

Dat werd zo ernstig dat ze jarenlang in het ziekenhuis moest verblijven en een hele rits aan farmaceutische medicijnen voorgeschreven kreeg. Ook moest ze regelmatig aan de morfine. De meeste van haar andere chronische aandoeningen ontwikkelde ze tijdens haar verblijf in het ziekenhuis.

Rebecca: “De pijn die je krijgt door CRPS wordt door deskundigen gerangschikt boven die van amputaties en bevallingen. Het is echt ernstig.”

Te vroeg gejuicht

Uiteindelijk mocht ze het ziekenhuis verlaten. Na een paar jaar verhuisde Rebecca naar New York, voor een baan. Ondanks dat ze nog regelmatig pijn had, viel ermee te leven. Totdat ze een blessure opliep aan datzelfde been. Dat zorgde onverwachts voor een enorme zwelling van haar voet.

Rebecca: “Mijn voet werd opeens gigantisch groot. Hij liep paars aan. Ik kon hem helemaal niet meer bewegen. Ik zag hem opzwellen, en wist dat de aandoening waarvoor ik zo lang in het ziekenhuis gelegen had, teruggekomen was.”

Ze moest stoppen met werken en had geen andere keus meer dan weer terug te keren naar haar ouderlijk huis, waar haar moeder haar kon verzorgen.

Rebecca: “Ik vond het verschrikkelijk. De meeste moeders met 29-jarige dochters gaan trouwerijen en de komst van kleinkinderen meemaken. De mijne moest mij begeleiden terwijl al mijn tanden getrokken moesten worden door de schade die de pijnpillen achtergelaten hadden.”

Joint uit wanhoop

Op een gegeven moment moest Rebecca een rollator gaan gebruiken om zich te verplaatsen, omdat de pijn van haar toestand zo intens was. De meeste medische behandelingen die ze nog onderging, waaronder een ruggenmergstimulatie en opnieuw morfinebehandelingen, haalden weinig uit.

Rebecca: “Er bleven steeds minder opties voor mij over. Ik begon al te kijken naar verzorgingstehuizen. Er moest iemand permanent voor mij gaan zorgen, want ik kon dat zelf gewoon niet meer.”

Van pure ellende probeerde Rebecca maar eens een joint te roken. Dat bleek haar boven verwachting goed te bevallen:

“Ik kon opeens stoppen met bepaalde medicijnen door die cannabis. En ik begon gewicht te verliezen, terwijl ik daarvóór juist zo veel was aangekomen.

Mijn lichaamsfuncties die in de laatste jaren teruggelopen waren, begonnen één voor één weer helemaal terug te keren. Inclusief mijn darmen. Ik kon opeens weer normaal naar de wc. Dat was zo verbazingwekkend!”

Na een tijdje verwijderden artsen op haar verzoek ook haar morfinepompje. Dat was een pijnlijk proces, maar gelukkig werd het makkelijker gemaakt door de ontspannende effecten van de medicinale cannabis.

Rebecca heeft haar pijn nu onder controle en heeft geen rollator of rolstoel meer nodig. Ze kon zelfs stoppen met alle 27 farmaceutische medicijnen die ze op een gegeven moment gebruikte.

De cannabis pakte alle symptomen aan die ze had van haar verschillende aandoeningen. Alleen van de zenuwpijn en de aanvallen als gevolg van de schade die de farmaceutica in haar lichaam aanrichtten, is ze nog niet af. Maar er valt mee te leven, zegt ze.

Liefde komt onverwachts

Nu haar leven zoveel beter geworden was, was er opeens ook weer ruimte voor de liefde. Ze liep hem toevallig tegen het lijf terwijl ze bij de gemeenteraad bezig was om medicinale cannabis gelegaliseerd te krijgen.

Rebecca: “Dat was zo interessant! Ik liep naar hem toe omdat ik iemand wilde ontlopen waar ik niet mee wilde praten. Dus ik zei tegen hem: ‘Hai, ik ben Rebecca!'”

Hij bleek David te heten, en hij was daar voor hetzelfde doel als zij, om te pleiten voor het wetsvoorstel dat cannabis legaal zou maken. Hij kweekte zelf cannabis op behoorlijk grote schaal.

Rebecca: “Hij heeft mijn leven gered, letterlijk zelfs. Want toen ik nog een keer een hele heftige aanval kreeg, waarbij ik stopte met ademen en blauw aanliep, was hij er om mij te hulp te schieten. Hij paste mond-op-mondbeademing toe en belde de ambulance. Anders had ik het waarschijnlijk niet overleefd.”

Rebecca is nu voorvechtster van medicinale cannabis en gebruikt haar eigen succesverhaal als voorbeeld om anderen te inspireren tijdens lezingen die ze geeft door het hele land.

“Zonder medicinale cannabis was ik niet geweest waar ik nu ben,” zegt ze. “Mijn lichaam was het echt aan het opgeven toen. Maar ze zeggen wel eens dat liefde ook helend werkt, dus David verdient ook krediet. Ik weet niet wat ik zou moeten zonder hem. Liefde en cannabis hebben mij gered!”

Bron: The Herbal Clinic, MD

Het gebruik van cannabis-extracten bij kinderziekten is de afgelopen jaren sterk gestegen. Ouders van kinderen met kanker, epilepsie of andere aandoeningen wenden zich vaak tot cannabis als een laatste kans. Voor velen hebben wietolie en andere medicinale cannabismiddelen de geruchten waargemaakt en opmerkelijke resultaten opgeleverd.

Hannah Eberhart’s persoonlijke reis met kinderkanker

Jessica Eberhart, inwoonster van de staat Iowa in de VS, zag voor het eerst dat er iets mis was toen haar 3-jarige dochtertje Hannah in oktober 2014 ziek werd. Ze had koorts, gezwollen lymfeklieren, pijnlijke gewrichten en mobiliteitsproblemen. Van oktober tot december onderging Hannah een aantal tests, zonder duidelijk resultaat.

In de tussentijd wilden artsen haar behandelen met medicijnen die mogelijk schadelijk konden zijn, hoewel ze de diagnose nog niet kenden. Jessica wilde liever nog even wachten.

Op 31 december 2014 volgde eindelijk de diagnose: Hannah had anaplastisch grootcellig lymfoom, oftewel kanker in het lymfestelsel. Jessica kwam direct in actie. Ze wist dat haar dochter weinig kans had om de 52 weken van voorgestelde chemotherapie te overleven, dus ging ze op zoek naar een alternatief.

Jessica: “Mij werd verteld door de artsen dat dit geen vorm van kanker was die ze vaak zien bij kinderen van Hannah’s leeftijd, en dat dit over het algemeen iets was dat ze vaker bij landarbeiders zagen, vooral in het middenwesten waar veel met bestrijdingsmiddelen gewerkt wordt.

Ik realiseerde me niet dat hun tip over landarbeiders me naar de oorzaak van Hannah’s kanker zou leiden. We woonden niet alleen in een klein stadje dat volledig werd omringd door maïsvelden, we hadden die hele zomer veel van een bepaalde herbicide – Roundup – gespoten om het gras op onze speeltuin te doden.

Hoe meer ik onderzoek deed, hoe meer ik me realiseerde hoe de blootstelling aan deze giftige stof zeker een sleutelrol kon spelen bij de diagnose van mijn dochter.”

Jessica zocht koortsachtig naar een oplossing en deed dag en nacht onderzoek naar mogelijke behandelingen. Ze vond uiteindelijk het verhaal van Rick Simpson toen ze online zocht, waardoor ze op het idee kwam om cannabis te gaan gebruiken als een directe, natuurlijke behandeling voor kanker. Verder onderzoek bevestigde de levensvatbaarheid van dit plan alleen maar.

Op 4 januari 2015 werd de kanker van Hannah vastgesteld op ‘stadium IV’, het ergste stadium. Het was uitgezaaid naar haar beenmerg, ruggengraat, delen van haar schedel en andere plaatsen. Er was ook een grote tumor in haar maag gevonden, waarvan men dacht dat het de oorspronkelijke bron van de kanker was.

Hannah kreeg een morfine-infuus tegen de pijn en moest de farmaceutische medicijnen Tylenol en Motrin gebruiken tegen de koorts.

Zelf studie doen

Jessica: “Ik wist dat chemotherapie giftig was. Hoe meer ik leerde over deze kankerverwekkende eigenschap van chemo, hoe meer ik wist dat ik dit niet voor Hannah wilde hebben.

Ik begon te lezen over de genezende eigenschappen van wietolie en raakte ervan overtuigd dat dat een onderdeel moest zijn van haar genezingsprotocol.

Het volgende was dieet. Ik leerde dat Roundup de meest voorkomende herbicide was die werd gebruikt op genetisch gemodificeerde gewassen (evenals sommige niet-GGO’s). Ik besloot dat ik met de voedingsdeskundige moest praten over hoe ik met Roundup besmet voedsel kon vermijden, waar ik op dat moment niets van afwist.

Toen het tijd werd om Hannah’s behandelplan te bespreken, had ik vertrouwen in mijn onderzoek en voelde ik me opgelucht dat ik zoveel informatie met wetenschappelijke gegevens had gevonden ter ondersteuning van onze plannen qua behandeling en dieetopties.”

In de dagen voorafgaand aan de diagnose was Jessica op zoek gegaan naar plaatsen waar Hannah een cannabisbehandeling zou kunnen ondergaan, waaronder Israël, Canada en de staten Alaska en Washington in de VS. Maar de keuze viel uiteindelijk op Colorado, de eerste staat die cannabis volledig gelegaliseerd had in Amerika.

De kanker bij Hannah was zo ver gevorderd en de pijn was zo hevig dat Hannah een medisch vliegtuig nodig had om haar van het ziekenhuis in Iowa naar Colorado over te brengen. Op 5 januari vlogen ze naar Denver, de hoofdstad van Colorado.

De behandeling met cannabisolie

Na aankomst in Denver begon Jessica samen met haar arts aan Hannah’s behandelplan te werken. Zowel Jessica als de oncoloog zochten naar manieren om chemotherapie volledig te vermijden, maar wetten verhinderden deze mogelijkheid helaas.

Er werd uiteindelijk dan maar gekozen voor een nieuw chemotherapieprotocol van slechts 16 weken in plaats van 52 weken. Dit protocol bestond uit zes cycli van 21 dagen, waarbij elke cyclus begon met 5 dagen chemotherapie en daarna 16 dagen vrij.

Hannah lag het grootste deel van haar eerste chemokuur in het ziekenhuis en kon geen cannabisolie gebruiken. Ze kreeg de olie op de dag dat ze uit het ziekenhuis kwam, wat meteen voordelen opleverde. Haar haar viel niet meer uit, ze begon beter te eten en had veel minder last van misselijkheid.

Op maandag 23 februari 2015 werd Hannah al in remissie verklaard. Artsen hadden wel wat verbetering verwacht, maar de volledige afwezigheid van kanker bij de controle, vooral van de oorspronkelijke tumor in de maag, werd toch wel buitengewoon genoemd.

Bovendien waren alle verpleegsters van Hannah en haar vier oncologen onder de indruk van het feit dat Hannah nauwelijks farmaceutische medicijnen nodig had.

Het behandelplan

Tijdens haar behandeling gebruikte Hannah wietolie van verschillende zorgverleners. De eerste was een combinatie van THC en CBD in een verhouding van 1:1. Volgens de producent bevatte de olie die Hannah gebruikte 13-14% THC en 11-12% CBD, wat ogenschijnlijk voldoende was om een ​​zeer positieve reactie op te wekken in haar lichaam.

Jessica kreeg daarna een tinctuur van een andere verstrekker toegediend met opnieuw een THC/CBD-verhouding van 1:1. Het vloeibare extract was gemakkelijk toe te dienen via de chocolademelk, dus Hannah leerde haar doses kennen als “chocolademelkmedicijn”.

Het was niet echt verrassend dat ze dat veel lekkerder vond dan de andere geneesmiddelen die ze gebruikt had. Ze nam tweemaal daags 0,5 ml op dagen zonder chemo en tweemaal daags 0,75 ml op chemodagen.

Hoewel cannabis-extracten buitengewoon krachtig kunnen zijn, is ook goede voeding belangrijk om het endocannabinoïdesysteem te ondersteunen.

Sinds het begin van de behandeling heeft Jessica Hannah een biologisch, GMO-vrij dieet gegeven, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan de snelle, gunstige resultaten.

Na de chemo

Jessica: “Nadat de chemo eindelijk was afgelopen en helaas toch nog behoorlijk wat schade bij haar achtergelaten had, waaronder zenuwschade, leerde ik dat de oncologie hun patiënten geen enkele suggestie of protocollen biedt om de schade die door hun medicijnen is veroorzaakt, te herstellen.

Dus wilden we haar lichaam helpen nog verder te genezen met behulp van werkelijk functionele geneeskunde. Op dat moment leerde ik het belang van een gezonde omgeving en het verminderen van de giftige belasting, niet alleen om te genezen van chemoschade, maar ook om Hannah in remissie te houden.

Ik leerde dat er geen echte one-size-fits-all-benadering is voor gezondheid of genezing, omdat we allemaal biologisch uniek zijn in onze behoeften. Uiteindelijk heeft het hele gezin voordelen ondervonden van het samen doorvoeren van de veranderingen.

Er is ZO veel meer beschikbaar dan wat de allopathische oncologie te bieden heeft. Maar als mondige en geïnformeerde ouder moet je echt zelf de beste pleitbezorger van je kind zijn en zorg samenstellen die echt goed werkt. Kinderen bij wie kanker is vastgesteld hebben gewoon meer kans wanneer de ouders beter geïnformeerd zijn over de oorzaak, over toxische belasting en een preventieve levensstijl.”

Bron: Medical Jane, Epidemicanswers.org 

Patiënten over medicinale cannabis – deel 35

Een grootmoeder met kanker die THC olie gebruikte om haar ziekte te verslaan, vertelt in dit artikel uit 2017 over haar geweldige herstel.

Karen Roberts (58) uit het Engelse Derby werd gediagnosticeerd met agressieve lymfeklierkanker en kreeg te horen dat ze terminaal ziek was. Dat gebeurde slechts enkele weken voordat ze haar man Garry verloor aan leukemie, in 2015.

Ze zegt dat het ziekenhuis nogal stellig was in hun diagnose dat er niets meer aan te doen was. Er werd haar geen enkele behandeling aangeboden. Ze werd naar huis gestuurd om te sterven – het personeel nam zelfs al haar medicatie weg.

Maar ze heeft eigenhandig bewezen dat de medici er volledig naast zaten. Ze begon THC olie te gebruiken en zag dat haar tumoren begonnen te krimpen.

Dat was twee jaar geleden. Nu is ze volledig in remissie en kijkt ze ernaar uit om meer tijd door te brengen met haar zes kleinkinderen.

De voormalige collectant voor goede doelen zegt nu: “Ik zou nu eigenlijk dood moeten zijn, maar ik ben blij te kunnen zeggen dat ik in remissie ben en dat ik om de vier maanden een controle in het ziekenhuis heb.”

Ze zegt dat ze haar drie kinderen te danken heeft voor haar nieuwe leven. Want zij waren het die haar overhaalden om de THC olie te kopen, nadat ze hadden gelezen hoe dat geneesmiddel verantwoordelijk was voor het helpen van andere kankerpatiënten.

Wonderbaarlijk herstel door wietolie

Karen zegt: “Het kon me destijds allemaal niet zo veel meer schelen. Garry lag op sterven en ik was zelf ook klaar om te gaan. Maar mijn kinderen hadden online over de olie gelezen en hebben me overgehaald om het toch te proberen. Dat was twee jaar geleden. Sindsdien heb ik niet meer achterom gekeken.”

“Ik werd naar huis gestuurd om te sterven, maar nu ben ik blij om te kunnen zeggen dat ik er nog steeds ben. Ik heb er drie kleinkinderen bij gekregen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou zien.”

Ze zegt dat ze overspoeld is met mensen die vragen hoe de olie haar heeft geholpen, maar waarschuwt dat het niet iedereen kan helpen.

Karen: “Ik nam het omdat ik geen keus had, aangezien alle andere opties voor mij gesloten waren – als ik op dat moment medische hulp had gekregen, zoals een transplantatie of chemotherapie, zou ik dat hebben genomen. Dan zou ik de wietolie niet eens hebben gebruikt.”

“Ik vertel mensen altijd dat hun medicijnen belangrijker zijn. Je kunt het niet zomaar mengen met cannabisolie – je moet je arts of consulent vertrouwen, want zij zijn de experts.”

THC olie genas mijn lymfeklierkanker

Consulent weet het niet

“Ik vroeg mijn consulent de vorige keer: ‘Waarom denk je dat ik hier ben, is het vanwege de cannabisolie?’ Hij zei dat hij het niet wist, maar dat ik in remissie had kunnen zijn op het moment dat mij werd verteld dat ik terminaal was en dat er een fout gemaakt is. We weten het gewoon niet.”

“Ik ben gewoon blij dat ik nog een kans heb gekregen en kan niet wachten om tijd door te brengen met de familie. Ze hebben me zoveel steun gegeven. Het was echt geweldig.”

“Mijn voornaamste doel was om weer aan het werk te gaan, maar nu lijkt het erop dat ik misschien met vervroegd pensioen moet gaan. Want ik heb problemen met astma.”

Karen zei dat ze de THC olie online koopt en dat het in bruine flesjes bezorgd wordt voor zo’n 40 pond per stuk. Ze gebruikt slechts een paar druppeltjes van het spul per keer.

Bron: Derby Telegraph

Let op: dit artikel bevat een afbeelding die als schokkend kan worden ervaren.

“Wat ik doe? Ik heb van alles gedaan in mijn leven,” zegt Michael Stoopman, inwoner van de Australische stad Brisbane. “Ik heb pizza’s rondgebracht, heb management en marketing gestudeerd, en ben bedrijfsleider geweest. Ook heb ik studies gedaan die uitgaan van de holistische mens, dus dat de mens is samengesteld uit een energetisch, een fysiek en een mentaal deel. Nu ben ik slechts nog een boodschapper.

Ik wist dus wel iets van het potentieel dat de mens heeft, en van geesteskracht. Ik heb mensen met kanker geholpen, en dacht dat als ik het ooit zelf zou krijgen, ik er vrij makkelijk weer vanaf zou kunnen komen. Maar ergens in 2004 verscheen er inderdaad een verdacht plekje op mijn voorhoofd.

Meestal als je met kanker te maken krijgt, kan het al heel erg helpen om je lichaam weer alkalisch te maken via oplossingen met een hoge pH-waarde. Maar dat lukte niet. Ik dacht aan zwarte zalf, maar liet toch eerst mijn dokter er maar eens naar kijken. Het was maar een klein rood plekje, maar het bleek toch huidkanker te zijn.”

Ziekenhuis

“Doordat hij een biopsie deed en daardoor het kankerweefsel verstoorde, zorgde hij er waarschijnlijk voor dat de kankercellen sneller gingen zwerven. Zo groeide die plek snel daarna uit tot een knobbel van ongeveer 2,5 cm. Toen mijn dokter dat zag, zei hij dat het te groot geworden was om nog even snel te verwijderen.

Hij verwees mij door naar een oncoloog in het ziekenhuis. Die hebben het toen chirugisch verwijderd. Ik hield er een enorme jaap in mijn voorhoofd aan over, maar de operatie was verder goed geslaagd.

Maar inmiddels waren er ook uitzaaiiingen in mijn lymfeklieren gaan zitten, in mijn nek. Die zwollen op, en na onderzoek bleek dat inderdaad ook kanker te zijn. De oncoloog wilde dat gaan bestralen. Ze vroegen eerst nog of ik er misschien een familielid of een sociaal werker bij wilde hebben, om mij te ondersteunen. Ik zei: nee hoor, alles wat u mij kunt vertellen, zal ik waarschijnlijk wel aankunnen.”

Enorme operatie

“Toen kwamen ze met een plan dat inhield dat werkelijk de hele linkerkant van mijn gezicht opengesneden zou moeten worden. Ze wilden dan alles weghalen: lymfeklieren, speekselklieren en ander weefsel. Daarna zouden ze de huid weer dicht naaien.

Ze zouden drie zenuwbanen doorsnijden, waardoor ook mijn tong niet meer normaal zou kunnen functioneren, met alle gevolgen voor mijn spraakvermogen van dien. Ook de beweeglijkheid in mijn linkerschouder zou afnemen. Het zou een lange operatie worden, en na het eerste herstel zouden ze dan met de bestraling willen beginnen.

Ik vroeg ze wat de minimale levensduur geweest was van andere patiënten die ze op een soortgelijke manier behandeld hadden. Twee maanden, zeiden ze. Dus als ik die hele procedure zou volgen, zou ik misschien maar twee maanden langer leven dan anders.

Maar gemiddeld krijgen dat soort patiënten er wel vijf jaar extra bij, zeiden ze. Ik vroeg: maar leven zij die vijf jaar dan rustig, of moeten ze dan nog steeds terugkomen voor chemo en zo? Dat laatste, zeiden ze.”

Nadenken

“Ik zei: ik zal erover nadenken. Ze zeiden: we willen graag alvast een afspraak plannen om de procedure te beginnen. Ik zei: nee, ik wil er eerst over nadenken. De volgende dag belde er een zuster van de afdeling om een afspraak te maken, maar ik weigerde dat. Daarna belde de oncoloog. Hij vroeg: kom je niet? Ik zei: nee.

Hij zei: Michael, ga alsjeblieft niet met naturopathische dingen en zo aan de slag, dat is weggegooid geld. Het zal je financieel ruïneren en ondertussen wordt je probleem alleen maar groter. Ik zei: ik heb nog helemaal niet gezegd wat ik wil gaan doen, maar als je het wilt weten: ik ga protocollen volgen die gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs. Er zijn daar allerlei goede studies naar gedaan.

Hij bleef vriendelijk, maar mijn besluit stond vast.

Dus toen moest ik mijn eigen weg gaan kiezen. Ik wist dat veel kankers ontstaan uit onderliggende woede bij mensen, bewust of onbewust. Ik dacht er eens goed over na, en ik wist dat dat bij mij waarschijnlijk ook het geval was. Ik stond al langere tijd onder enorme stress in mijn leven, al minstens een jaar of vijf.”

Kanker verspreidt zich

“De oncologen hadden gezegd dat de nekkanker die ik had vaak erg agressief was, en dat bleek ook wel in de weken erna. Want ik werd eerst blind in mijn rechteroog, en daarna in mijn linkeroog. Daardoor werd het wel een stuk lastiger om research te doen. Maar ik ging door.

Mijn eigen huisarts monitorde mij, ik heb een geweldige dokter. Maar de tumor in mijn nek werd groter, en er ontstond een open wond. Die werd groter en groter, tot bijna mijn halve hals open lag. Het was een vreselijk gezicht. Ondertussen was ik geld bijeen aan het verzamelen om een Japanse behandeling te kunnen volgen, die heel duur was.

Dat wilde ik gaan proberen, en als laatste redmiddel zou ik dan aan CBD-olie gaan denken, oftewel medicinale cannabis, wat toen ook nog heel duur was. Maar ik ben geen fan van drugs, dus dat zou dan echt mijn laatste optie worden.”

Verzekering

“Maar het geld was nog steeds een probleem. Toen hoorde ik van mijn verzekering dat daar eventueel wel een potje voor beschikbaar was, als ik maar twee dokters een verklaring kon laten ondertekenen dat ik terminaal ziek was. Dus ik ging terug naar mijn oncologen, met het verzoek om zo’n verklaring te ondertekenen.

Ze hoorden me aan, en gingen toen de kamer uit om te overleggen. Toen ze terugkwamen, zeiden ze dat ze dat niet konden doen. Ik vroeg: waarom niet? Ze zeiden dat als ze dat zouden doen, ze eigenlijk goedkeurden dat ik met internet en andere methodes aan de slag ging.

Dat vinden wij incorrect en dat is niet iets wat wij willen uitdragen, zeiden ze.

Ik zei: maar ik heb jullie nooit verteld wat ik precies ga doen. Ik wil alleen dingen gaan doen waar wetenschappelijk bewijs voor is. Maar ze hielden voet bij stuk. Dat was teleurstellend.”

Medisch establishment keert zich tegen de eigenwijze patiënt

“Toen ik naar huis reed, belde ik mijn eigen dokter. Toevallig kende hij de oncoloog die mij behandelt, want hun kinderen gaan naar dezelfde school. Mijn dokter zei tegen die oncoloog: het maakt niet uit waar Michael dat verzekeringsgeld voor gebruikt, er wordt jullie alleen maar gevraagd om jullie prognose overeind te houden dat zijn ziekte terminaal is. Het is niet aan ons om te bepalen waar hij dat verzekeringsgeld voor gaat gebruiken.

Toen hij ophing, zei mijn dokter: ze willen je graag morgen weer zien. Dat was goed nieuws, dacht ik.

Maar toen ik terugging, bleek dat ze niet alsnog die verklaring wilden ondertekenen. Ze wilden mij alleen maar opnieuw onderzoeken, zodat ze hun prognose konden aanpassen van ‘terminaal’ naar ‘geneesbaar’. Zo hoefden ze die verklaring niet alsnog te ondertekenen.

Vervolgens ontving ik nog een brief van ze waarin ze zeiden dat “deze patiënt nutteloze medische behandelingen volgt” en dat iedere medicus die dat ondersteunt “waarschijnlijk immoreel” handelt. Het was een vreselijke brief om te ontvangen.”

Van kwaad tot erger

Michael Stoopman vóór en nadat hij begon met cannabisolie

“Kort daarna werd ik een keer ‘s ochtends wakker en zag ik dat mijn grote open wond serieus was gaan bloeden. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Mijn wond was zo groot dat ze de slagaders gewoon konden zien lopen in mijn hals, en ze zagen de tumor zitten.

Ze zeiden dat ze dit gewoon niet meer konden behandelen, als ze het zouden proberen te hechten zou ik waarschijnlijk doodbloeden, zeiden ze. Volgens hen kon ik maar het beste zo snel mogelijk mijn zaakjes op orde maken voor mijn naderende overlijden.

Ik vroeg: hoe lang heb ik nog? Ze zeiden: minuten, misschien uren voordat het bloeden te erg wordt.

Maar vlak voordat ik naar het ziekenhuis ging, bleek dat zowel mijn eigen dokter als de palliatieve arts die ik gekregen had, wél de verzekeringsverklaring ondertekend hadden die nodig was om dat extra geld te krijgen. Dus zo had ik opeens dat geld toch tot mijn beschikking.”

Medicinale cannabis als laatste redding?

“Ik besloot me nu maar direct op medicinale cannabis te richten, omdat dat echt mijn laatste optie was. Er werden wat telefoontjes gepleegd door vrienden, en de medicinale cannabis kwam ter beschikking. Maar omdat ik in een ziekenhuiskamer lag te bloeden, en zware morfine had gekregen en daardoor misselijk was, werden er al maatregelen getroffen voor mijn naderende dood.

Maar ik ging niet dood! Ik bleef wel een maand in dat bed liggen, terwijl mijn familie en vrienden steeds op bezoek kwamen. En ondertussen werd ik verzorgd door die geweldige palliatieve arts. Zij verzorgde mij fantastisch, ondanks de vieze geur die er steeds uit die wond kwam. Dat deed me veel goed.

Uiteindelijk stopte ik met bloeden, en mocht ik het ziekenhuis zelfs verlaten. Ik heb een vriend genaamd Steven, een drukbezet man, die alles opzij schoof om mij te kunnen verzorgen. Er kwam ook elke dag een zuster langs. Maar ondanks mijn goede verzorging en het gezonde voedsel dat ik kreeg, bleef de tumor toch groeien. Mijn wond was zo enorm dat iedereen zei dat genezen onmogelijk was.

Ik bleef onderzocht worden en PET-scans krijgen. In totaal ben ik bekeken door meer dan 20 oncologen, maar niemand wilde me helpen met iets wat tegen de reguliere behandelingen inging.”

Tussen hoop en vrees

“Ondertussen was ik wel begonnen met dagelijks de CBD- en THC-olie in te nemen, die ik gekregen had. En ik mediteerde elke dag, waarbij ik diep inademde, en me erop concentreerde dat ik de kanker uit mijn lichaam blies als ik uitademde. De geest is een krachtig iets, weet je.

Maar ik wist eigenlijk helemaal niet hoeveel cannabis ik moest innemen. Terugkijkend denk ik wel eens dat ik mijn herstel flink had kunnen bespoedigen als ik de dosis verhoogd had. Mijn cannabis kwam helemaal uit Denemarken. Je kon de terpenen ruiken, wat betekent dat het waarschijnlijk goed spul is. Mijn vriend Steven gaf het aan me.

Ik lag nog steeds aan de morfine, waardoor ik vaak niet helder kon denken. Maar hoewel mijn wond nog steeds groter werd en liep van mijn kaak tot aan mijn sleutelbeen, en er voortdurend troep uit kwam, had ik op één of andere manier niet het gevoel dat ik dood zou gaan. De zusters verversten elke dag het verband en verzorgden me met zoveel zorg.”

Herstel!

“En toen, na vier maanden van dagelijks CBD- en THC-olie innemen, zag ik dat de ontstekingen begonnen af te nemen. Toen wist ik voor mezelf al dat het goed zou komen. Maar ik was er nog steeds niet zo best aan toe, want ik moest nog regelmatig naar het ziekenhuis en was constant misselijk en geconstipeerd door de morfine.

Maar de wond begon zich onmiskenbaar terug te trekken, de randen kropen langzaam naar elkaar toe. Ik wees de dokters en de zusters erop. Mijn dokter moest toegeven dat het er een stuk beter uitzag dan de laatste keer dat hij mij onderzocht.

Maar hij zei dat het vrijwel onmogelijk was dat het mooi zou helen, omdat de randen van mijn wond omgevouwen waren. Hij dacht dat er grote littekens achter zouden blijven en dat ik mijn nek nauwelijks zou kunnen bewegen, áls het al zou helen.

Hij wilde me een huidtransplantatie laten ondergaan met huid uit mijn onderrug, maar dat wilde ik niet. Hij zei: ik weet dat je koppig bent, dat heb ik wel gelezen in je dossier.

Maar ik wilde het echt niet, ik had inmiddels zoveel vertrouwen gekregen in de medicinale cannabisolie dat ik daarmee door wilde gaan. Ik wilde dat proces niet onderbreken met medische ingrepen. Ik zei tegen hem: als ik ooit weer een zoen in mijn nek krijg van iemand, wil ik dat ze mijn nek zoenen en niet mijn kont. Daar moest hij wel om lachen.

Daarna begon de wond echt goed te helen, het gat werd kleiner en kleiner. Letterlijk binnen één maand zag ik het van een groot gat naar bijna gesloten gaan. Dat had werkelijk niemand verwacht.

Ik kreeg een MRI-scan, omdat ze dachten dat het wel uitgezaaid moest zijn, maar er was niets te zien in mijn lichaam. De CBD en THC schopten die kanker er gewoon uit!”

Wijzer worden door eigen onderzoek

“Ik heb inmiddels zelf heel wat research gedaan. Het endo-cannabinoïde systeem is pas ontdekt in ons lichaam in de jaren ’90, maar vaak duurt het wel 20 jaar voordat dat soort zaken dan ook daadwerkelijk in de medische studieboeken terechtkomen. Dus de meeste artsen van nu hebben geen idee hoe ons endo-cannabinoïde systeem werkt.

Maar dat systeem wordt dus geactiveerd door de CBD en THC van de plant. Endo-cannabinoïden zijn zo belangrijk voor ons dat moeders het ook aan hun baby’s doorgeven via moedermelk.

Het verbazingwekkende daarbij is dat als je een jonge moeder een bloedtest afneemt voordat ze haar baby gaat zogen, ze geen CBD in haar bloed heeft. Maar zodra ze haar kindje de borst geeft, gaan de borsten opeens CBD produceren. En als ze geen borstvoeding meer geeft, verdwijnt de CBD ook weer.

Je vindt het door de hele natuur terug, zelfs kwallen hebben CBD in hun systeem. Er wordt geschat dat CBD al 500 miljoen jaar in de natuur voorkomt. Dieren herkennen dat, het is bekend dat honden graag een paar hapjes nemen van een cannabisplant als ze er eentje tegenkomen in iemand z’n tuin. Onze lichamen zijn ervoor ontworpen.”

Terug naar huis

“Toen mijn wond genezen was, ging ik weer terug van de plek waar Steven mij verzorgd had naar mijn eigen huis in Brisbane. Maar de morfine had me zo gesloopt dat ik nog geen 20 meter kon lopen, zelfs niet met ondersteuning. Het is echt lastig om van de morfine af te komen als je er zoveel van gehad hebt. Het duurde wel acht maanden voordat dat me helemaal lukte, met behulp van een verslavingsspecialist.

En dat is een vreselijk traject, kan ik je zeggen. Ik moest zelfs twee keer opgenomen worden in het ziekenhuis wegens ontwenningsverschijnselen. De artsen zeiden dat ze nog nooit iemand die zo’n hoge dosis morfine gebruikt had, er weer helemaal vanaf hadden zien komen. Het maakt je lichaam kapot, dat spul.

Maar uiteindelijk kwam het toch goed. Nu zou ik graag met artsen in overleg willen over hoe we medicinale cannabis in de reguliere behandelingen kunnen opnemen, want het doet zoveel goeds voor je lichaam.”

Reactie van de oncoloog

“Ik ben zelf sindsdien niet meer teruggeweest naar mijn oncoloog, maar mijn dokter heeft hem wel foto’s laten zien van mijn nek, nu die weer helemaal genezen is. De oncoloog weigerde ieder commentaar zei hij, die man wilde gewoon helemaal niets zeggen. Hij keek wel naar de foto’s, maar zei geen woord. Terwijl mijn dokter juist razend enthousiast was, natuurlijk.

Ik denk dat ze cannabis zo blijven buitensluiten omdat het de huidige verdienmodellen in de zorg bedreigt. Maar ik leef nu nog steeds, en er is geen spoor meer van kanker. Ik weet dat ik genezen ben.”

Bronnen: YouTube, ABC.net.au

Een voormalig Playboy-model dat chemotherapie weigerde om hersenkanker te behandelen, zegt dat cannabisolie en ontwormingstabletten voor huisdieren hielpen om haar tumorgroei te stoppen.

Kerri Parker, nu 37, stelt dat ze nog liever de gevangenis in zou gaan voor “verboden drugsbezit” dan dat ze het advies van haar artsen op zou volgen, die haar 12 chemokuren aanraadden. Volgens haar is de wietolie die ze neemt haar enige kans om te overleven.

Het glamourmodel uit Norwich (Engeland) gelooft dat ze alleen maar zieker zou worden als ze met chemo begon. Haar dokters hadden haar gezegd dat chemo haar leven waarschijnlijk ook niet kon redden, maar mogelijk wel kon verlengen.

Kerri zegt dat de medici er trouwens aan toevoegden dat tot nu toe nog niemand meer dan vier ronden van de agressieve chemokuur had overleefd, maar evengoed zeiden ze dat de twaalf behandelingen nodig waren om enige kans te maken.

Geconfronteerd met een dergelijk zwart scenario besloot ze het advies van de oncologen dan maar liever helemaal in de wind te slaan en zich op alternatieve behandelingen te richten. Ze begon cannabisolie te nemen, nadat een vriendin dat had voorgesteld die ze had leren kennen tijdens het modelleren voor Playboy Magazine.

Kerri, die ook als hospik in het Engelse leger werkte en tijdens haar modellencarrière soms inviel als “body double” voor actrice Megan Fox, zegt dat ze alles heeft geprobeerd om haar steeds groter wordende hersentumor te bestrijden, tot wierook aan toe.

Maar ze zegt dat een combinatie van cannabisolie en ontwormingstabletten voor huisdieren de groei heeft gestopt, ondanks dat medische experts waarschuwen tegen deze methode (artsen leren niets over medicinale cannabis tijdens hun studie geneeskunde – red.).

Liever natuurlijk dan chemo en bestraling

Kerri in mindere tijden

Bij Kerri werd in 2013 voor het eerst hersenkanker vastgesteld. Ze heeft een levensreddende operatie ondergaan om de tumor te verkleinen.

Ze zegt: “Ik heb al kanker sinds ik 29 was. Maar ik kreeg een tijd geleden te horen dat de kanker terminaal was, nadat ze eerst nog zeiden dat het beter ging. Toen zeiden ze opeens dat ik in februari dood zou zijn.

Ik wilde niet dat mijn haar uit zou vallen door chemotherapie, of dat mijn gezicht verbrandde door bestraling. Ze zeiden eerlijk dat die behandelingen mij blind konden maken of me zelfs in een rolstoel konden doen belanden.

Maar ik zou in april van dat jaar op de cover van Playboy staan, en ik wist gewoon zeker dat ik dat niet ging missen.”

De voormalige “Miss UK”-deelneemster zegt dat ze kort daarna begon met het slikken van regelmatige hoeveelheden wietolie met maar liefst 78 procent THC, ver boven de 0,05 procent die legaal verkrijgbaar is via de NHS (National Health Service) in het VK.

Ze beweert dat de olie haar lichaam heeft geholpen om te genezen en de enorme zwelling in haar hersenen heeft verminderd.

Ze zegt: “Toen ik met de olie begon, was ik er slecht aan toe. Ik stond voor de deur van de dood en worstelde om op gewicht te blijven. Ik nam natuurlijke taxus-tabletten en zelfs wierook om de kankercellen uit mijn lichaam te spoelen, maar ik werd daar zo ziek van.

Ik wist mijn eigen naam soms niet eens meer, ik kon niet opstaan ​​of normaal functioneren. Als ik naar buiten zou gaan, zou ik zo verdwalen. Ik kon ook niet meer tellen.

Maar toen ik de olie begon in te nemen, voelde ik dat ik gedwongen werd om rust te nemen. Ik ging eigenlijk gewoon knock-out. Dat gaf mijn lichaam de rust die het nodig had om te helen.

De zwelling in mijn hersenen nam af en na een tijdje kon ik me weer op eigen kracht voortbewegen. Toen ik in augustus van dat jaar deelnam aan “Ms World”-verkiezing, stond ik op het podium zonder zichtbare kankersymptomen. Mensen vertelden me hoe geweldig ik eruitzag.”

Ontwormingstabletten

Later begon Kerri er ook ontwormingstabletten voor huisdieren bij in te nemen, nadat haar moeder online onderzoek had gedaan.

Een tijdje geleden beweerde een vader van drie kinderen uit de Engelse badplaats Torquay ook al dat CBD-olie in combinatie met ontwormingstabletten voor huisdieren en andere vitamines zijn leven hadden gered nadat hij de diagnose terminale darmkanker had gekregen. Hij verkruimelde de tabletten altijd ‘s morgens en at ze gewoon op een boterham.

Kerri zegt dat sinds ze het medicijn, bedoeld voor dieren, had ingenomen, haar tumor niet verder meer was gegroeid na een recente hersenscan.

Ze merkte ook dat deze doe-het-zelf-behandeling nog een ander onverwacht effect had: het soms ongezonde voedsel dat ze normaal gesproken at, smaakte haar niet meer. Ze merkte ook dat haar lichaam er niet goed op reageerde. Dus heeft ze haar dieet volledig omgegooid, en ze is nu veganistisch geworden.

Ze zegt: “Het is alsof de verandering in de behandeling mijn lijf heeft geschokt. Maar het werkt! Mensen die me eerst langzaam zagen sterven, zeggen nu dat ze niet kunnen geloven hoe ik eruit zie.”

Aan haar Facebook-pagina te zien maakt Kerri het vandaag de dag nog altijd goed.

Bron: The Sun

Bang dat hun dochter van 3 de chemo niet zou overleven, wendde het echtpaar Jim en Jaclyn von Harz uit Los Angeles (VS) zich tot medicinale cannabis om haar kanker te behandelen.

Het was juli 2014, en Jaclyn von Harz en haar man Jim wisten dat hun dochtertje Cecilia – wiens rechterlong gevuld was met kankertumoren – niet veel tijd meer had, omdat ze bijna geen strijd meer over had in haar kleine lijfje.

“Ze was gewoon zo uitgemergeld”, vertelt de 37-jarige brandweerman Jim aan het tijdschrift PEOPLE in 2018. “Ze was al d’r haar kwijt vanwege de chemo, en ook bijna al haar gewicht. Er was gewoon niet veel meer van haar over.”

Sprong in het diepe

Inmiddels blijkt dat Cecilia haar strijd tegen kanker wel degelijk heeft overleefd, maar dat was pas nadat haar ouders het grootste risico van hun leven hadden genomen: ervoor kiezen om te stoppen met haar chemotherapie en over te stappen op een ander medicijn. Een medicijn dat in het verleden verboden was voor artsen en onderzoekers, namelijk cannabis.

“Als je kind ziek is,” zegt Jaclyn (35), “dan krijg je dit instinctieve gevoel. Ik wist niet zeker dat dit zou werken, maar ik wist wel dat het andere alternatief tot haar dood zou leiden.”

De pijnlijke medische reis van het Von Harz-gezin – samen met die van verschillende andere families die wanhopig hun kinderen in leven willen houden terwijl ze vechten tegen kanker – wordt verteld in de documentaire “Weed The People“. Die werd in 2018 gemaakt door voormalig talkshowhost Ricki Lake, en ging over medicinale cannabis en het gebruik ervan bij kinderkanker.

Ricki Lake, die zes jaar aan de documentaire werkte met regisseur Abby Epstein, laat desgevraagd weten: “Cannabis moet worden geaccepteerd en begrepen als een medicijn. Dit is een mensenrechtenkwestie en iedereen zou toegang moeten hebben tot deze plant als ze die nodig hebben.”

Cecilia’s ouders begonnen in april 2013 voor het eerst met het geven van kleine doses van de olie die uit een cannabisplant was geëxtraheerd aan hun dochter. Dat deden ze vooral om de slopende effecten van chemotherapie te verlichten die ze moest ondergaan na haar eerste operatie, waarbij een ​​tumor van twee pond uit haar rechternier verwijderd werd.

De oliën bevatten de verbindingen THC, dat de plant zijn “high” geeft, en de niet-psychoactieve, krachtige ontstekingsremmer CDB.

„De doktoren en verpleegsters waren verbaasd”, herinnert Jaclyn zich. “Cecilia sliep gewoon door haar chemo heen in het ziekenhuis.”

Nieuwe schrik

Het leek goed te gaan, maar 11 maanden later keerde de kanker toch weer terug en werden er talloze tumoren in haar rechterlong ontdekt. Artsen begonnen haar te behandelen met radiotherapie (bestraling) en een nog agressievere vorm van chemo die al snel grote schade aanrichtte aan haar verzwakte lichaam, met name aan haar lever.

De spuiten met THC- en CBD-olie
De spuiten met THC- en CBD-olie

Toen ze hun dochtertje zo snel zagen aftakelen, waren haar ouders ervan overtuigd dat deze behandeling haar zou doden nog voordat de kanker dat zou kunnen doen.

Dat was het moment de Von Harzes ervoor kozen om de chemotherapie helemaal te stoppen en in plaats daarvan, in samenwerking met hun arts, Cecilia te laten starten met hogere doses van zowel de THC- als CBD-oliën. Van beide kreeg ze 400 mg per dag toegediend.

“We waren wel doodsbang,” zegt Jaclyn. “Maar dit was onze enige kans om onze dochter te redden.”

Goed nieuws

Drie maanden later, in oktober 2014, begonnen ze de eerste resultaten te zien. Uit scans in het ziekenhuis bleek dat de tumoren van Cecilia ofwel verdwenen waren of sterk in omvang waren afgenomen. En sindsdien heeft ze helemaal geen tekenen of symptomen van de kanker meer vertoond.

“We zullen waarschijnlijk nooit helemaal zeker weten of het de cannabis was, of de chemo, of de combinatie van beide,” stelt hun arts Dr. Goldstein.

Maar dat is geen vraag waar de familie Von Harz zich nu nog mee bezighoudt. Het enige wat voor hen belangrijk is, is dat Cecilia nu energiek en gezond is – en ze doen er alles aan om haar zo te houden.

“Je kunt geen prijs zetten op een mensenleven,” zegt Jim. “Ik was bereid om elke regel te overtreden, mijn eigen leven en mijn carrière op te offeren voor Cecilia. Ik zou het allemaal zo weer doen.”

Bron: People.com