Een grootmoeder met kanker die medicinale cannabis gebruikte om haar ziekte te verslaan, vertelt in dit artikel uit 2017 over haar geweldige herstel.

Karen Roberts (58) uit het Engelse Derby werd gediagnosticeerd met agressieve lymfeklierkanker en kreeg te horen dat ze terminaal ziek was. Dat gebeurde slechts enkele weken voordat ze haar man Garry verloor aan leukemie, in 2015.

Ze zegt dat het ziekenhuis nogal stellig was in hun diagnose dat er niets meer aan te doen was. Er werd haar geen enkele behandeling aangeboden. Ze werd naar huis gestuurd om te sterven – het personeel nam zelfs al haar medicatie weg.

Maar ze heeft eigenhandig bewezen dat de medici er volledig naast zaten. Ze begon cannabisolie te gebruiken en zag dat haar tumoren begonnen te krimpen.

Dat was twee jaar geleden. Nu is ze volledig in remissie en kijkt ze ernaar uit om meer tijd door te brengen met haar zes kleinkinderen.

De voormalige collectant voor goede doelen zegt nu: “Ik zou nu eigenlijk dood moeten zijn, maar ik ben blij te kunnen zeggen dat ik in remissie ben en dat ik om de vier maanden een controle in het ziekenhuis heb.”

Ze zegt dat ze haar drie kinderen te danken heeft voor haar nieuwe leven. Want zij waren het die haar overhaalden om de olie te proberen, nadat ze hadden gelezen hoe dat geneesmiddel verantwoordelijk was voor het helpen van andere kankerpatiënten.

Wonderbaarlijk herstel

Karen zegt: “Het kon me destijds allemaal niet zo veel meer schelen. Garry lag op sterven en ik was zelf ook klaar om te gaan. Maar mijn kinderen hadden online over de olie gelezen en hebben me overgehaald om het toch te proberen. Dat was twee jaar geleden. Sindsdien heb ik niet meer achterom gekeken.”

“Ik werd naar huis gestuurd om te sterven, maar nu ben ik blij om te kunnen zeggen dat ik er nog steeds ben. Ik heb er drie kleinkinderen bij gekregen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou zien.”

Ze zegt dat ze overspoeld is met mensen die vragen hoe de olie haar heeft geholpen, maar waarschuwt dat het niet iedereen kan helpen.

Karen: “Ik nam het omdat ik geen keus had, aangezien alle andere opties voor mij gesloten waren – als ik op dat moment medische hulp had gekregen, zoals een transplantatie of chemotherapie, zou ik dat hebben genomen. Dan zou ik de olie niet eens hebben gebruikt.”

“Ik vertel mensen altijd dat hun medicijnen belangrijker zijn. Je kunt het niet zomaar mengen met cannabisolie – je moet je arts of consulent vertrouwen, want zij zijn de experts.”

Consulent weet het niet

“Ik vroeg mijn consulent de vorige keer: ‘Waarom denk je dat ik hier ben, is het vanwege de olie?’ Hij zei dat hij het niet wist, maar dat ik in remissie had kunnen zijn op het moment dat mij werd verteld dat ik terminaal was en dat er een fout gemaakt is. We weten het gewoon niet.”

“Ik ben gewoon blij dat ik nog een kans heb gekregen en kan niet wachten om tijd door te brengen met de familie. Ze hebben me zoveel steun gegeven. Het was echt geweldig.”

“Mijn voornaamste doel was om weer aan het werk te gaan, maar nu lijkt het erop dat ik misschien met vervroegd pensioen moet gaan. Want ik heb problemen met astma.”

Karen zei dat ze de medicinale cannabisolie online bestelt en dat het in bruine flesjes bezorgd wordt voor zo’n 40 pond per stuk. Ze gebruikt slechts een paar druppeltjes van het spul per keer.

Bron: Derby Telegraph

Let op: dit artikel bevat een afbeelding die als schokkend kan worden ervaren.

“Wat ik doe? Ik heb van alles gedaan in mijn leven,” zegt Michael Stoopman, inwoner van de Australische stad Brisbane. “Ik heb pizza’s rondgebracht, heb management en marketing gestudeerd, en ben bedrijfsleider geweest. Ook heb ik studies gedaan die uitgaan van de holistische mens, dus dat de mens is samengesteld uit een energetisch, een fysiek en een mentaal deel. Nu ben ik slechts nog een boodschapper.

Ik wist dus wel iets van het potentieel dat de mens heeft, en van geesteskracht. Ik heb mensen met kanker geholpen, en dacht dat als ik het ooit zelf zou krijgen, ik er vrij makkelijk weer vanaf zou kunnen komen. Maar ergens in 2004 verscheen er inderdaad een verdacht plekje op mijn voorhoofd.

Meestal als je met kanker te maken krijgt, kan het al heel erg helpen om je lichaam weer alkalisch te maken via oplossingen met een hoge pH-waarde. Maar dat lukte niet. Ik dacht aan zwarte zalf, maar liet toch eerst mijn dokter er maar eens naar kijken. Het was maar een klein rood plekje, maar het bleek toch huidkanker te zijn.”

Ziekenhuis

“Doordat hij een biopsie deed en daardoor het kankerweefsel verstoorde, zorgde hij er waarschijnlijk voor dat de kankercellen sneller gingen zwerven. Zo groeide die plek snel daarna uit tot een knobbel van ongeveer 2,5 cm. Toen mijn dokter dat zag, zei hij dat het te groot geworden was om nog even snel te verwijderen.

Hij verwees mij door naar een oncoloog in het ziekenhuis. Die hebben het toen chirugisch verwijderd. Ik hield er een enorme jaap in mijn voorhoofd aan over, maar de operatie was verder goed geslaagd.

Maar inmiddels waren er ook uitzaaiiingen in mijn lymfeklieren gaan zitten, in mijn nek. Die zwollen op, en na onderzoek bleek dat inderdaad ook kanker te zijn. De oncoloog wilde dat gaan bestralen. Ze vroegen eerst nog of ik er misschien een familielid of een sociaal werker bij wilde hebben, om mij te ondersteunen. Ik zei: nee hoor, alles wat u mij kunt vertellen, zal ik waarschijnlijk wel aankunnen.”

Enorme operatie

“Toen kwamen ze met een plan dat inhield dat werkelijk de hele linkerkant van mijn gezicht opengesneden zou moeten worden. Ze wilden dan alles weghalen: lymfeklieren, speekselklieren en ander weefsel. Daarna zouden ze de huid weer dicht naaien.

Ze zouden drie zenuwbanen doorsnijden, waardoor ook mijn tong niet meer normaal zou kunnen functioneren, met alle gevolgen voor mijn spraakvermogen van dien. Ook de beweeglijkheid in mijn linkerschouder zou afnemen. Het zou een lange operatie worden, en na het eerste herstel zouden ze dan met de bestraling willen beginnen.

Ik vroeg ze wat de minimale levensduur geweest was van andere patiënten die ze op een soortgelijke manier behandeld hadden. Twee maanden, zeiden ze. Dus als ik die hele procedure zou volgen, zou ik misschien maar twee maanden langer leven dan anders.

Maar gemiddeld krijgen dat soort patiënten er wel vijf jaar extra bij, zeiden ze. Ik vroeg: maar leven zij die vijf jaar dan rustig, of moeten ze dan nog steeds terugkomen voor chemo en zo? Dat laatste, zeiden ze.”

Nadenken

“Ik zei: ik zal erover nadenken. Ze zeiden: we willen graag alvast een afspraak plannen om de procedure te beginnen. Ik zei: nee, ik wil er eerst over nadenken. De volgende dag belde er een zuster van de afdeling om een afspraak te maken, maar ik weigerde dat. Daarna belde de oncoloog. Hij vroeg: kom je niet? Ik zei: nee.

Hij zei: Michael, ga alsjeblieft niet met naturopathische dingen en zo aan de slag, dat is weggegooid geld. Het zal je financieel ruïneren en ondertussen wordt je probleem alleen maar groter. Ik zei: ik heb nog helemaal niet gezegd wat ik wil gaan doen, maar als je het wilt weten: ik ga protocollen volgen die gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs. Er zijn daar allerlei goede studies naar gedaan.

Hij bleef vriendelijk, maar mijn besluit stond vast.

Dus toen moest ik mijn eigen weg gaan kiezen. Ik wist dat veel kankers ontstaan uit onderliggende woede bij mensen, bewust of onbewust. Ik dacht er eens goed over na, en ik wist dat dat bij mij waarschijnlijk ook het geval was. Ik stond al langere tijd onder enorme stress in mijn leven, al minstens een jaar of vijf.”

Kanker verspreidt zich

“De oncologen hadden gezegd dat de nekkanker die ik had vaak erg agressief was, en dat bleek ook wel in de weken erna. Want ik werd eerst blind in mijn rechteroog, en daarna in mijn linkeroog. Daardoor werd het wel een stuk lastiger om research te doen. Maar ik ging door.

Mijn eigen huisarts monitorde mij, ik heb een geweldige dokter. Maar de tumor in mijn nek werd groter, en er ontstond een open wond. Die werd groter en groter, tot bijna mijn halve hals open lag. Het was een vreselijk gezicht. Ondertussen was ik geld bijeen aan het verzamelen om een Japanse behandeling te kunnen volgen, die heel duur was.

Dat wilde ik gaan proberen, en als laatste redmiddel zou ik dan aan CBD-olie gaan denken, oftewel medicinale cannabis, wat toen ook nog heel duur was. Maar ik ben geen fan van drugs, dus dat zou dan echt mijn laatste optie worden.”

Verzekering

“Maar het geld was nog steeds een probleem. Toen hoorde ik van mijn verzekering dat daar eventueel wel een potje voor beschikbaar was, als ik maar twee dokters een verklaring kon laten ondertekenen dat ik terminaal ziek was. Dus ik ging terug naar mijn oncologen, met het verzoek om zo’n verklaring te ondertekenen.

Ze hoorden me aan, en gingen toen de kamer uit om te overleggen. Toen ze terugkwamen, zeiden ze dat ze dat niet konden doen. Ik vroeg: waarom niet? Ze zeiden dat als ze dat zouden doen, ze eigenlijk goedkeurden dat ik met internet en andere methodes aan de slag ging.

Dat vinden wij incorrect en dat is niet iets wat wij willen uitdragen, zeiden ze.

Ik zei: maar ik heb jullie nooit verteld wat ik precies ga doen. Ik wil alleen dingen gaan doen waar wetenschappelijk bewijs voor is. Maar ze hielden voet bij stuk. Dat was teleurstellend.”

Medisch establishment keert zich tegen de eigenwijze patiënt

“Toen ik naar huis reed, belde ik mijn eigen dokter. Toevallig kende hij de oncoloog die mij behandelt, want hun kinderen gaan naar dezelfde school. Mijn dokter zei tegen die oncoloog: het maakt niet uit waar Michael dat verzekeringsgeld voor gebruikt, er wordt jullie alleen maar gevraagd om jullie prognose overeind te houden dat zijn ziekte terminaal is. Het is niet aan ons om te bepalen waar hij dat verzekeringsgeld voor gaat gebruiken.

Toen hij ophing, zei mijn dokter: ze willen je graag morgen weer zien. Dat was goed nieuws, dacht ik.

Maar toen ik terugging, bleek dat ze niet alsnog die verklaring wilden ondertekenen. Ze wilden mij alleen maar opnieuw onderzoeken, zodat ze hun prognose konden aanpassen van ‘terminaal’ naar ‘geneesbaar’. Zo hoefden ze die verklaring niet alsnog te ondertekenen.

Vervolgens ontving ik nog een brief van ze waarin ze zeiden dat “deze patiënt nutteloze medische behandelingen volgt” en dat iedere medicus die dat ondersteunt “waarschijnlijk immoreel” handelt. Het was een vreselijke brief om te ontvangen.”

Van kwaad tot erger

Michael Stoopman vóór en nadat hij begon met cannabisolie

“Kort daarna werd ik een keer ‘s ochtends wakker en zag ik dat mijn grote open wond serieus was gaan bloeden. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Mijn wond was zo groot dat ze de slagaders gewoon konden zien lopen in mijn hals, en ze zagen de tumor zitten.

Ze zeiden dat ze dit gewoon niet meer konden behandelen, als ze het zouden proberen te hechten zou ik waarschijnlijk doodbloeden, zeiden ze. Volgens hen kon ik maar het beste zo snel mogelijk mijn zaakjes op orde maken voor mijn naderende overlijden.

Ik vroeg: hoe lang heb ik nog? Ze zeiden: minuten, misschien uren voordat het bloeden te erg wordt.

Maar vlak voordat ik naar het ziekenhuis ging, bleek dat zowel mijn eigen dokter als de palliatieve arts die ik gekregen had, wél de verzekeringsverklaring ondertekend hadden die nodig was om dat extra geld te krijgen. Dus zo had ik opeens dat geld toch tot mijn beschikking.”

Medicinale cannabis als laatste redding?

“Ik besloot me nu maar direct op medicinale cannabis te richten, omdat dat echt mijn laatste optie was. Er werden wat telefoontjes gepleegd door vrienden, en de medicinale cannabis kwam ter beschikking. Maar omdat ik in een ziekenhuiskamer lag te bloeden, en zware morfine had gekregen en daardoor misselijk was, werden er al maatregelen getroffen voor mijn naderende dood.

Maar ik ging niet dood! Ik bleef wel een maand in dat bed liggen, terwijl mijn familie en vrienden steeds op bezoek kwamen. En ondertussen werd ik verzorgd door die geweldige palliatieve arts. Zij verzorgde mij fantastisch, ondanks de vieze geur die er steeds uit die wond kwam. Dat deed me veel goed.

Uiteindelijk stopte ik met bloeden, en mocht ik het ziekenhuis zelfs verlaten. Ik heb een vriend genaamd Steven, een drukbezet man, die alles opzij schoof om mij te kunnen verzorgen. Er kwam ook elke dag een zuster langs. Maar ondanks mijn goede verzorging en het gezonde voedsel dat ik kreeg, bleef de tumor toch groeien. Mijn wond was zo enorm dat iedereen zei dat genezen onmogelijk was.

Ik bleef onderzocht worden en PET-scans krijgen. In totaal ben ik bekeken door meer dan 20 oncologen, maar niemand wilde me helpen met iets wat tegen de reguliere behandelingen inging.”

Tussen hoop en vrees

“Ondertussen was ik wel begonnen met dagelijks de CBD- en THC-olie in te nemen, die ik gekregen had. En ik mediteerde elke dag, waarbij ik diep inademde, en me erop concentreerde dat ik de kanker uit mijn lichaam blies als ik uitademde. De geest is een krachtig iets, weet je.

Maar ik wist eigenlijk helemaal niet hoeveel cannabis ik moest innemen. Terugkijkend denk ik wel eens dat ik mijn herstel flink had kunnen bespoedigen als ik de dosis verhoogd had. Mijn cannabis kwam helemaal uit Denemarken. Je kon de terpenen ruiken, wat betekent dat het waarschijnlijk goed spul is. Mijn vriend Steven gaf het aan me.

Ik lag nog steeds aan de morfine, waardoor ik vaak niet helder kon denken. Maar hoewel mijn wond nog steeds groter werd en liep van mijn kaak tot aan mijn sleutelbeen, en er voortdurend troep uit kwam, had ik op één of andere manier niet het gevoel dat ik dood zou gaan. De zusters verversten elke dag het verband en verzorgden me met zoveel zorg.”

Herstel!

“En toen, na vier maanden van dagelijks CBD- en THC-olie innemen, zag ik dat de ontstekingen begonnen af te nemen. Toen wist ik voor mezelf al dat het goed zou komen. Maar ik was er nog steeds niet zo best aan toe, want ik moest nog regelmatig naar het ziekenhuis en was constant misselijk en geconstipeerd door de morfine.

Maar de wond begon zich onmiskenbaar terug te trekken, de randen kropen langzaam naar elkaar toe. Ik wees de dokters en de zusters erop. Mijn dokter moest toegeven dat het er een stuk beter uitzag dan de laatste keer dat hij mij onderzocht.

Maar hij zei dat het vrijwel onmogelijk was dat het mooi zou helen, omdat de randen van mijn wond omgevouwen waren. Hij dacht dat er grote littekens achter zouden blijven en dat ik mijn nek nauwelijks zou kunnen bewegen, áls het al zou helen.

Hij wilde me een huidtransplantatie laten ondergaan met huid uit mijn onderrug, maar dat wilde ik niet. Hij zei: ik weet dat je koppig bent, dat heb ik wel gelezen in je dossier.

Maar ik wilde het echt niet, ik had inmiddels zoveel vertrouwen gekregen in de medicinale cannabisolie dat ik daarmee door wilde gaan. Ik wilde dat proces niet onderbreken met medische ingrepen. Ik zei tegen hem: als ik ooit weer een zoen in mijn nek krijg van iemand, wil ik dat ze mijn nek zoenen en niet mijn kont. Daar moest hij wel om lachen.

Daarna begon de wond echt goed te helen, het gat werd kleiner en kleiner. Letterlijk binnen één maand zag ik het van een groot gat naar bijna gesloten gaan. Dat had werkelijk niemand verwacht.

Ik kreeg een MRI-scan, omdat ze dachten dat het wel uitgezaaid moest zijn, maar er was niets te zien in mijn lichaam. De CBD en THC schopten die kanker er gewoon uit!”

Wijzer worden door eigen onderzoek

“Ik heb inmiddels zelf heel wat research gedaan. Het endo-cannabinoïde systeem is pas ontdekt in ons lichaam in de jaren ’90, maar vaak duurt het wel 20 jaar voordat dat soort zaken dan ook daadwerkelijk in de medische studieboeken terechtkomen. Dus de meeste artsen van nu hebben geen idee hoe ons endo-cannabinoïde systeem werkt.

Maar dat systeem wordt dus geactiveerd door de CBD en THC van de plant. Endo-cannabinoïden zijn zo belangrijk voor ons dat moeders het ook aan hun baby’s doorgeven via moedermelk.

Het verbazingwekkende daarbij is dat als je een jonge moeder een bloedtest afneemt voordat ze haar baby gaat zogen, ze geen CBD in haar bloed heeft. Maar zodra ze haar kindje de borst geeft, gaan de borsten opeens CBD produceren. En als ze geen borstvoeding meer geeft, verdwijnt de CBD ook weer.

Je vindt het door de hele natuur terug, zelfs kwallen hebben CBD in hun systeem. Er wordt geschat dat CBD al 500 miljoen jaar in de natuur voorkomt. Dieren herkennen dat, het is bekend dat honden graag een paar hapjes nemen van een cannabisplant als ze er eentje tegenkomen in iemand z’n tuin. Onze lichamen zijn ervoor ontworpen.”

Terug naar huis

“Toen mijn wond genezen was, ging ik weer terug van de plek waar Steven mij verzorgd had naar mijn eigen huis in Brisbane. Maar de morfine had me zo gesloopt dat ik nog geen 20 meter kon lopen, zelfs niet met ondersteuning. Het is echt lastig om van de morfine af te komen als je er zoveel van gehad hebt. Het duurde wel acht maanden voordat dat me helemaal lukte, met behulp van een verslavingsspecialist.

En dat is een vreselijk traject, kan ik je zeggen. Ik moest zelfs twee keer opgenomen worden in het ziekenhuis wegens ontwenningsverschijnselen. De artsen zeiden dat ze nog nooit iemand die zo’n hoge dosis morfine gebruikt had, er weer helemaal vanaf hadden zien komen. Het maakt je lichaam kapot, dat spul.

Maar uiteindelijk kwam het toch goed. Nu zou ik graag met artsen in overleg willen over hoe we medicinale cannabis in de reguliere behandelingen kunnen opnemen, want het doet zoveel goeds voor je lichaam.”

Reactie van de oncoloog

“Ik ben zelf sindsdien niet meer teruggeweest naar mijn oncoloog, maar mijn dokter heeft hem wel foto’s laten zien van mijn nek, nu die weer helemaal genezen is. De oncoloog weigerde ieder commentaar zei hij, die man wilde gewoon helemaal niets zeggen. Hij keek wel naar de foto’s, maar zei geen woord. Terwijl mijn dokter juist razend enthousiast was, natuurlijk.

Ik denk dat ze cannabis zo blijven buitensluiten omdat het de huidige verdienmodellen in de zorg bedreigt. Maar ik leef nu nog steeds, en er is geen spoor meer van kanker. Ik weet dat ik genezen ben.”

Bronnen: YouTube, ABC.net.au

Een voormalig Playboy-model dat chemotherapie weigerde om hersenkanker te behandelen, zegt dat cannabisolie en ontwormingstabletten voor huisdieren hielpen om haar tumorgroei te stoppen.

Kerri Parker, nu 37, stelt dat ze nog liever de gevangenis in zou gaan voor “verboden drugsbezit” dan dat ze het advies van haar artsen op zou volgen, die haar 12 chemokuren aanraadden. Volgens haar is de wietolie die ze neemt haar enige kans om te overleven.

Het glamourmodel uit Norwich (Engeland) gelooft dat ze alleen maar zieker zou worden als ze met chemo begon. Haar dokters hadden haar gezegd dat chemo haar leven waarschijnlijk ook niet kon redden, maar mogelijk wel kon verlengen.

Kerri zegt dat de medici er trouwens aan toevoegden dat tot nu toe nog niemand meer dan vier ronden van de agressieve chemokuur had overleefd, maar evengoed zeiden ze dat de twaalf behandelingen nodig waren om enige kans te maken.

Geconfronteerd met een dergelijk zwart scenario besloot ze het advies van de oncologen dan maar liever helemaal in de wind te slaan en zich op alternatieve behandelingen te richten. Ze begon cannabisolie te nemen, nadat een vriendin dat had voorgesteld die ze had leren kennen tijdens het modelleren voor Playboy Magazine.

Kerri, die ook als hospik in het Engelse leger werkte en tijdens haar modellencarrière soms inviel als “body double” voor actrice Megan Fox, zegt dat ze alles heeft geprobeerd om haar steeds groter wordende hersentumor te bestrijden, tot wierook aan toe.

Maar ze zegt dat een combinatie van cannabisolie en ontwormingstabletten voor huisdieren de groei heeft gestopt, ondanks dat medische experts waarschuwen tegen deze methode (artsen leren niets over medicinale cannabis tijdens hun studie geneeskunde – red.).

Liever natuurlijk dan chemo en bestraling

Kerri in mindere tijden

Bij Kerri werd in 2013 voor het eerst hersenkanker vastgesteld. Ze heeft een levensreddende operatie ondergaan om de tumor te verkleinen.

Ze zegt: “Ik heb al kanker sinds ik 29 was. Maar ik kreeg een tijd geleden te horen dat de kanker terminaal was, nadat ze eerst nog zeiden dat het beter ging. Toen zeiden ze opeens dat ik in februari dood zou zijn.

Ik wilde niet dat mijn haar uit zou vallen door chemotherapie, of dat mijn gezicht verbrandde door bestraling. Ze zeiden eerlijk dat die behandelingen mij blind konden maken of me zelfs in een rolstoel konden doen belanden.

Maar ik zou in april van dat jaar op de cover van Playboy staan, en ik wist gewoon zeker dat ik dat niet ging missen.”

De voormalige “Miss UK”-deelneemster zegt dat ze kort daarna begon met het slikken van regelmatige hoeveelheden wietolie met maar liefst 78 procent THC, ver boven de 0,05 procent die legaal verkrijgbaar is via de NHS (National Health Service) in het VK.

Ze beweert dat de olie haar lichaam heeft geholpen om te genezen en de enorme zwelling in haar hersenen heeft verminderd.

Ze zegt: “Toen ik met de olie begon, was ik er slecht aan toe. Ik stond voor de deur van de dood en worstelde om op gewicht te blijven. Ik nam natuurlijke taxus-tabletten en zelfs wierook om de kankercellen uit mijn lichaam te spoelen, maar ik werd daar zo ziek van.

Ik wist mijn eigen naam soms niet eens meer, ik kon niet opstaan ​​of normaal functioneren. Als ik naar buiten zou gaan, zou ik zo verdwalen. Ik kon ook niet meer tellen.

Maar toen ik de olie begon in te nemen, voelde ik dat ik gedwongen werd om rust te nemen. Ik ging eigenlijk gewoon knock-out. Dat gaf mijn lichaam de rust die het nodig had om te helen.

De zwelling in mijn hersenen nam af en na een tijdje kon ik me weer op eigen kracht voortbewegen. Toen ik in augustus van dat jaar deelnam aan “Ms World”-verkiezing, stond ik op het podium zonder zichtbare kankersymptomen. Mensen vertelden me hoe geweldig ik eruitzag.”

Ontwormingstabletten

Later begon Kerri er ook ontwormingstabletten voor huisdieren bij in te nemen, nadat haar moeder online onderzoek had gedaan.

Een tijdje geleden beweerde een vader van drie kinderen uit de Engelse badplaats Torquay ook al dat CBD-olie in combinatie met ontwormingstabletten voor huisdieren en andere vitamines zijn leven hadden gered nadat hij de diagnose terminale darmkanker had gekregen. Hij verkruimelde de tabletten altijd ‘s morgens en at ze gewoon op een boterham.

Kerri zegt dat sinds ze het medicijn, bedoeld voor dieren, had ingenomen, haar tumor niet verder meer was gegroeid na een recente hersenscan.

Ze merkte ook dat deze doe-het-zelf-behandeling nog een ander onverwacht effect had: het soms ongezonde voedsel dat ze normaal gesproken at, smaakte haar niet meer. Ze merkte ook dat haar lichaam er niet goed op reageerde. Dus heeft ze haar dieet volledig omgegooid, en ze is nu veganistisch geworden.

Ze zegt: “Het is alsof de verandering in de behandeling mijn lijf heeft geschokt. Maar het werkt! Mensen die me eerst langzaam zagen sterven, zeggen nu dat ze niet kunnen geloven hoe ik eruit zie.”

Aan haar Facebook-pagina te zien maakt Kerri het vandaag de dag nog altijd goed.

Bron: The Sun

Bang dat hun dochter van 3 de chemo niet zou overleven, wendde het echtpaar Jim en Jaclyn von Harz uit Los Angeles (VS) zich tot medicinale cannabis om haar kanker te behandelen.

Het was juli 2014, en Jaclyn von Harz en haar man Jim wisten dat hun dochtertje Cecilia – wiens rechterlong gevuld was met kankertumoren – niet veel tijd meer had, omdat ze bijna geen strijd meer over had in haar kleine lijfje.

“Ze was gewoon zo uitgemergeld”, vertelt de 37-jarige brandweerman Jim aan het tijdschrift PEOPLE in 2018. “Ze was al d’r haar kwijt vanwege de chemo, en ook bijna al haar gewicht. Er was gewoon niet veel meer van haar over.”

Sprong in het diepe

Inmiddels blijkt dat Cecilia haar strijd tegen kanker wel degelijk heeft overleefd, maar dat was pas nadat haar ouders het grootste risico van hun leven hadden genomen: ervoor kiezen om te stoppen met haar chemotherapie en over te stappen op een ander medicijn. Een medicijn dat in het verleden verboden was voor artsen en onderzoekers, namelijk cannabis.

“Als je kind ziek is,” zegt Jaclyn (35), “dan krijg je dit instinctieve gevoel. Ik wist niet zeker dat dit zou werken, maar ik wist wel dat het andere alternatief tot haar dood zou leiden.”

De pijnlijke medische reis van het Von Harz-gezin – samen met die van verschillende andere families die wanhopig hun kinderen in leven willen houden terwijl ze vechten tegen kanker – wordt verteld in de documentaire “Weed The People“. Die werd in 2018 gemaakt door voormalig talkshowhost Ricki Lake, en ging over medicinale cannabis en het gebruik ervan bij kinderkanker.

Ricki Lake, die zes jaar aan de documentaire werkte met regisseur Abby Epstein, laat desgevraagd weten: “Cannabis moet worden geaccepteerd en begrepen als een medicijn. Dit is een mensenrechtenkwestie en iedereen zou toegang moeten hebben tot deze plant als ze die nodig hebben.”

Cecilia’s ouders begonnen in april 2013 voor het eerst met het geven van kleine doses van de olie die uit een cannabisplant was geëxtraheerd aan hun dochter. Dat deden ze vooral om de slopende effecten van chemotherapie te verlichten die ze moest ondergaan na haar eerste operatie, waarbij een ​​tumor van twee pond uit haar rechternier verwijderd werd.

De oliën bevatten de verbindingen THC, dat de plant zijn “high” geeft, en de niet-psychoactieve, krachtige ontstekingsremmer CDB.

„De doktoren en verpleegsters waren verbaasd”, herinnert Jaclyn zich. “Cecilia sliep gewoon door haar chemo heen in het ziekenhuis.”

Nieuwe schrik

Het leek goed te gaan, maar 11 maanden later keerde de kanker toch weer terug en werden er talloze tumoren in haar rechterlong ontdekt. Artsen begonnen haar te behandelen met radiotherapie (bestraling) en een nog agressievere vorm van chemo die al snel grote schade aanrichtte aan haar verzwakte lichaam, met name aan haar lever.

De spuiten met THC- en CBD-olie
De spuiten met THC- en CBD-olie

Toen ze hun dochtertje zo snel zagen aftakelen, waren haar ouders ervan overtuigd dat deze behandeling haar zou doden nog voordat de kanker dat zou kunnen doen.

Dat was het moment de Von Harzes ervoor kozen om de chemotherapie helemaal te stoppen en in plaats daarvan, in samenwerking met hun arts, Cecilia te laten starten met hogere doses van zowel de THC- als CBD-oliën. Van beide kreeg ze 400 mg per dag toegediend.

“We waren wel doodsbang,” zegt Jaclyn. “Maar dit was onze enige kans om onze dochter te redden.”

Goed nieuws

Drie maanden later, in oktober 2014, begonnen ze de eerste resultaten te zien. Uit scans in het ziekenhuis bleek dat de tumoren van Cecilia ofwel verdwenen waren of sterk in omvang waren afgenomen. En sindsdien heeft ze helemaal geen tekenen of symptomen van de kanker meer vertoond.

“We zullen waarschijnlijk nooit helemaal zeker weten of het de cannabis was, of de chemo, of de combinatie van beide,” stelt hun arts Dr. Goldstein.

Maar dat is geen vraag waar de familie Von Harz zich nu nog mee bezighoudt. Het enige wat voor hen belangrijk is, is dat Cecilia nu energiek en gezond is – en ze doen er alles aan om haar zo te houden.

“Je kunt geen prijs zetten op een mensenleven,” zegt Jim. “Ik was bereid om elke regel te overtreden, mijn eigen leven en mijn carrière op te offeren voor Cecilia. Ik zou het allemaal zo weer doen.”

Bron: People.com

Een moeder uit de Engelse plaats Slough die te horen kreeg dat ze nog maar een paar weken te leven zou hebben als ze chemotherapie weigerde, heeft haar dokters versteld doen staan door haar kanker te behandelen met supersterke cannabis en Manuka-honing – met geweldig resultaat.

Susan Dhillon (51), moeder van drie kinderen, werd in juni 2018 gediagnosticeerd met inoperabele kanker in de mond, neus en onderkant van de schedel.

Ze was naar de dokter gegaan nadat ze merkte dat er soms voedsel uit haar neus kwam tijdens het eten en ze ontdekte dat er gaten boven in haar mond zaten.

Ze werd snel doorverwezen naar specialisten in het Wexham Park Hospital in Slough.

Liever medicinale wiet dan chemo

Daar onderging ze een MRI-scan en een biopsie. Twee weken later, in juni 2018, kreeg ze verschrikkelijk nieuws te horen. Ze bleek een vergevorderd (stadium 4) sinonasaal carcinoom te hebben waarbij ook de schedel aangetast was – een zeldzame vorm van kanker in de neusholte.

De oncologen in het ziekenhuis zeiden dat haar enige manier om mogelijk nog te overleven was door chemotherapie te nemen en vervolgens zeer riskante gezichtschirurgie te ondergaan.

Maar ondanks het feit dat haar tumoren met een snelheid van 5% per maand groeiden, vermeed ze die behandeling liever.

In plaats daarvan begon ze een bijna pure vorm van illegale cannabiscapsules te nemen die een oude vriendin van haar thuis maakte. Die kweekte haar eigen cannabisplanten en gebruikte de THC-olie om er capsules van te maken.

Sue gaf haar vriendin een vergoeding voor het werk dat ze leverde. Na vijf maanden dagelijks een capsule te hebben ingenomen, liet ze zich weer testen in het ziekenhuis.

Artsen in shock

De doktoren daar waren behoorlijk in verwarring toen ze ontdekten dat sommige van Sue’s tumoren zo goed als verdwenen waren. Andere waren gestopt met groeien.

Een brief van haar ‘aangenaam verraste’ consulent bevestigde de remissie en stelt: “Ik kan alleen maar concluderen dat mevrouw Dhillon aanzienlijk baat heeft gehad bij de behandeling met Manuka-honing en cannabisolie”.

In maart 2019, negen maanden na haar diagnose, liet een volgende scan opnieuw bemoedigende resultaten zien: haar ziekte bleek ‘volledig stabiel’ te zijn, zonder tekenen van progressie.

Susan hoopt nu dat ze ooit volledig in remissie zal zijn en neemt nog steeds elke dag een cannabiscapsule. Ook inhaleert ze de THC soms via een vaporizer.

Ze zegt: “Het is gewoon een absoluut wonder. Ik kreeg te horen dat ik binnen een paar weken of maanden zou kunnen sterven. Ze vertelden me dat het niet te opereren was. Maar toen ik die nieuwe testresultaten kreeg, was ik helemaal in de wolken. Het was het beste nieuws dat ik ooit had kunnen horen.”

“Ik dacht dat ik mijn volgende verjaardag niet eens zou halen,” gaat ze verder. “Maar de cannabis houdt de kanker op afstand.”

Haar eigen pad kiezen

“Ik heb een heel trieste tijd achter de rug met mijn gezin. Ik wist niet wat ik moest doen en was een groot deel van de tijd behoorlijk overstuur. Maar ik wilde echt geen chemotherapie. Want dat is niet natuurlijk en ik geloof er niet in. Ik was bereid om alles te proberen. Ik wist niet wat ik anders kon doen.”

“Als ik nog maar een paar weken over had, wilde ik wel zo gezond en gelukkig mogelijk blijven leven in die tijd, dus zocht ik voor mezelf naar andere opties. Ik ging op internet op zoek naar alternatieve behandelingen. Ik wilde me er niet zomaar bij neerleggen. Ik zag veel mensen op forums praten over wietolie en hoe dat hen hielp.”

Ze ontdekte een soort cannabisolie genaamd Rick Simpson-olie, en ontdekte toen dat een oude schoolvriendin van haar, die MS heeft, haar eigen capsules van dat spul maakte.

Rick Simpson-olie verschilt van CBD-olie – die al verkrijgbaar is bij allerlei winkels en instanties – in de zin dat dit veel krachtiger is. Het bevat de psychoactieve stof THC, het deel van de softdrug waardoor mensen zich high gaan voelen.

Die olie is bijna nergens verkrijgbaar en is illegaal in het VK. De versie die mevrouw Dhillon gebruikt, bevat ongeveer 80% THC, zegt ze.

“De THC maakt me wel erg slaperig erg hongerig, maar alle drie mijn kinderen zorgen voor me,” zegt ze. “Ik voel de pijn ook niet meer. In het begin had ik wel eens pijn. Vooral hoofdpijn.”

Mooiste kerstcadeau ooit

Na vijf maanden dagelijkse doses van de zelfgemaakte medicinale cannabis van haar vriendin kon haar consulent in het ziekenhuis alleen maar erkennen dat dat blijkbaar een verstandige keus geweest was. Hij was stomverbaasd dat ze “geen duidelijk teken” van een tumor in haar mond of neusholte meer konden ontdekken – ondanks dat ze zes maanden eerder in beide gebieden was gediagnosticeerd met geavanceerde tumoren.

Hij zei zelfs dat hij er geen bezwaar tegen kon hebben dat ze doorging met het gebruik van deze illegale cannabisolie.

Sue ontving een paar dagen voor Kerstmis in 2018 de eerste positieve scanresultaten die ze omschreef als “het mooiste kerstcadeau ooit”.

“Ik wilde alleen maar verder leven. Ik wilde gewoon zo lang mogelijk leven. Toen ik deze resultaten kreeg, had ik het gevoel dat ik een reddingslijn toegeworpen had gekregen. Het voelde alsof iemand me een tweede kans in het leven had gegeven.”

Quality time

Haar onverwachte overleving gaf haar de kans om ook weer te genieten van Moederdag, samen met haar dierbaren: “Ja, ik heb kunnen genieten van een heerlijke Moederdag. Mijn kinderen kwamen langs en mijn kleindochtertje had een mooie kaart voor me gemaakt. Ik kreeg bloemen en rozen en het was geweldig.”

“Ik hou van mijn familie. Tijd voor het gezin is zo belangrijk voor me. Ik wil zoveel mogelijk tijd met ze kunnen doorbrengen.”

Ze zegt dat haar geval bewijs is dat medicinale cannabis kan worden gebruikt om kanker te behandelen. Ze wil het liefst dat alle kankerpatiënten medicinale cannabis krijgen voorgeschreven, zodat anderen er op dezelfde manier van kunnen profiteren.

Bron: The Daily Mail

De legaliseringsgolf voor cannabis die momenteel over de wereld trekt, lijkt niet meer te stoppen. Op 1 januari werd in nog eens vier Amerikaanse staten het recreatief gebruik van wiet volledig gelegaliseerd, waarmee het totaal op 10 kwam. In vrijwel alle staten in de VS is cannabisbezit inmiddels gedecriminaliseerd. Ook in andere landen wordt progressie geboekt.

Dit soort legaliseringsbewegingen wordt vrijwel nooit geïnitieerd door de gevestigde orde, maar altijd door het volk dat de overheid op allerlei manieren duidelijk probeert te maken dat er iets moet veranderen. In dit artikel richten we de spotlights op Al Byrne, een Amerikaanse activist van het eerste uur.

Als zoon van een kankerpatiënt die cannabis gebruikte, raakte hij actief in de cannabisbeweging.

“Ik kwam voor het eerst in aanraking met medicinale cannabis in 1967 toen mijn vader leed aan leverkanker,” zegt hij. “Ik zag hoe het hem hielp bij de verschrikkelijke misselijkheid die hij overhield aan de chemokuren die hij destijds onderging.”

Legalisatie

Hij werd medeoprichter van Patients Out of Time, een Amerikaanse non-profitorganisatie die zich toelegt op het opleiden van zorgmedewerkers en het grote publiek over het gebruik van medicinale cannabis.

Van 1989 tot 1994 was hij lid van de Raad van Bestuur van de National Organization for the Reform of Marijuana Laws (NORML), waar hij in 1991 en ’92 algemeen directeur van was en van 1992 tot ’94 als secretaris diende.

Zelf gebruikt hij mediclnale cannabis vooral om psychische redenen.

“Ik ben gediagnosticeerd met PTSS door de Veteranen Organisatie en ik gebruik medicinale cannabis al tientallen jaren om de stresssymptomen tegen te gaan. Daardoor heb ik gemerkt dat de cannabis ook pijnbestrijdend werkt voor mij.”

Hij werkt samen met een aantal andere cannabispatiënten die zijn ingeschreven in het Compassionate Individual New Drug-programma, een door de overheid goedgekeurd programma waardoor farmaceutische bedrijven toestemming kunnen krijgen om klinische proeven te starten met mensen voor experimentele medicijnen (zoals medicinale cannabis).

Agent Orange

Byrne is een gepensioneerde marineofficier met een diensttijd van 24 jaar die zich concentreerde op het gebied van speciale oorlogsvoering op zee.

Gedurende 5 jaar werkte hij als raadgever voor Vietnam-veteranen die met het beruchte Agent Orange-programma te maken hadden gehad, waarmee de VS tijdens de Vietnam-oorlog bomen in de Vietnamese jungles ontbladerde om de Vietcong beter zichtbaar te maken.

Dit bleek later echter een uiterst giftig ontbladeringsmiddel te zijn dat in de jaren daarna voor talloze kankergevallen zorgde, vooral ook bij de Amerikaanse troepen zelf.

Cannabis-duizendpoot

Byrne heeft in zijn leven talloze debatten en conferenties over cannabishervormingen gemodereerd, o.a. in Europa. Hij werkte mee aan vele documentaires over mediwiet en is nu nog steeds een unieke bron voor informatie over cannabisgebruik voor veteranen met PTSS.

Hij is medeoprichter van Veterans for Medical Cannabis Access, een officieel goedgekeurde veteranenorganisatie. Verder heeft hij artikelen, essays en opiniestukken geschreven voor verschillende tijdschriften en publicaties. Hij is geïnterviewd door tientallen radio- en televisiestations.

“Het aantal verschillende symptomen dat verlicht kan worden door het gebruik van medicinale cannabis is zo langzamerhand ontelbaar geworden,” zegt hij. “Er lijkt gewoon geen eind te komen aan de mogelijkheden.”

Vandaag de dag is Al Byrne nog steeds adviseur van verschillende staatsvertegenwoordigers die actief betrokken zijn bij het schrijven van wetgeving om het cannabisverbod te hervormen.

Hij is door de DEA, zeg maar de Amerikaanse Inspectie Gezondheidszorg, gecertificeerd als medicinale cannabisexpert.

Al Byrne is typisch zo’n activist die misschien nooit een standbeeld zal krijgen of in de geschiedenisboekjes zal belanden, maar het is dankzij de inspanningen van mensen zoals hij dat de toekomstige generaties van de wereld over betere geneesmiddelen zullen beschikken – en daar mogen wij hem allemaal een beetje dankbaar voor zijn, toch?

Bronnen: YouTube, Medicalcannabis.com

Cannabis kan helpen tegen kanker, maar dat betekent niet dat je als kankerpatiënt alléén maar cannabis zou moeten gebruiken om de kanker mee te bestrijden. Want dat is vaak een lang en zwaar gevecht, vooral als je lichaam en je afweersysteem al fink aangetast zijn door alle chemo, bestraling, operaties en de pillen die je via het reguliere circuit ondergaan hebt.

Nee, cannabis kan juist ook goed werken om het leven tijdens de kankerbehandeling een beetje aangenamer te maken. Je bent dan vaak minder misselijk van de chemo, het bevordert je eetlust, je bent minder angstig…

In dit interview uit 2011 met Phelicia, een inwoonster van Californië in Amerika, vertelt zij hoe zij dit dagelijks in de praktijk ervaart.

Phelicia kreeg jaren geleden van haar arts te horen dat zij waarschijnlijk onvruchtbaar zou zijn, omdat er tijdens onderzoek een grote tumor op één van haar eierstokken ontdekt werd. Maar wonder boven wonder werd ze toch moeder van twee kinderen. Opereren ging niet, eerst vanwege de zwangerschappen en later omdat de verzekeringsmaatschappij dwars ging liggen, ondanks dat ze al voor haar komende operatie betaald had.

Om de pijn in haar buik te onderdrukken kreeg ze opiaten (pijnpillen) voorgeschreven van haar dokter. Maar de bijwerkingen daarvan maakten haar leven bijna nog zwaarder dan de pijn deed. Totdat de vader van haar kinderen haar bijna smeekte om eens een joint te proberen. Want hij wist wat dat kon doen tegen de pijn, en vond het verschrikkelijk om Phelicia zo te zien lijden.

Hoewel ze nog nooit cannabis gebruikt had, ging ze schoorvoetend toch maar akkoord.

Phelicia: “Op een ochtend was ik weer een beetje nuchter geworden, omdat ik mijn pijnpillen al even had laten staan. Ik weigerde ze nog langer te slikken, omdat mijn pijn nauwelijks minder werd, terwijl ik steeds helemaal wazig was van die pillen. Mijn verstand zei maar steeds tegen mij dat ik die pillen moest blijven nemen omdat het zónder waarschijnlijk nog erger zou worden. Om zo verslaafd te zijn aan die pillen was het ergste van alles, het was echt verschrikkelijk.”

Kennismaking met cannabis

“Maar toen ik even nuchter was, raadde de vader van mijn kinderen me aan om eens wat cannabis te roken. Hij zei: als ik je één advies mag geven, is het dat. Baat het niet, dan schaadt het niet. Dus dat heb ik toen maar gedaan, in de tuin.

Toen ik weer het huis binnen ging, was opeens alles anders. Het zag er niet meer zo kil en bedrukt uit als daarvoor. Het viel me op hoe mooi de nieuw geverfde woonkamer eigenlijk geworden was. Ik zag auto’s rijden, en ik vond het leuk om een dansje te doen en liedjes af te spelen op mijn computer.

Ik kreeg opeens weer trek om iets te eten, in plaats van soms wel vijf of zes dagen helemaal niets te eten, zoals ik daarvoor deed. Dan viel ik soms gewoon flauw, en dan vonden ze me bijvoorbeeld in de badkamer. Nu kon ik gewoon weer een boterham smeren.

Ik voelde dat de voedingsstoffen die ik weer binnen kreeg, mijn lichaam veel goed deden. Ik viel niet langer flauw.”

Helder denken

“Ik kon ineens goed doorzien wat ik eigenlijk nodig had in mijn leven, en wat niet. Ik kon helder nadenken. Ik kon gewoon alles weer doen. Ik was gewoon een beetje van de kaart over wat ik opeens meemaakte. Ik had zo lang met die pijnpillen gezeten. Ik dacht dat dat het enige was wat me zou kunnen helpen, maar nu bleek zo’n klein plantje dat gewoon uit de grond groeit dat veel beter te kunnen.

Het was gewoon alsof die cannabisplant me aanbood om mijn vriendje te zijn. En daar zei ik maar wat graag ja op. Ik voelde me geen zombie meer, ik voelde me mijzelf. Mijn oude persoonlijkheid kwam weer terug, ik kon weer normaal met mensen omgaan.

Ik kon het niet geloven. Er gaat zoveel geld in farmaceutische troep zitten, ze laten je anti-depressiva slikken, opiaten, van alles. En dit kleine natuurlijke middel doet het allemaal veel beter, met als enige bijwerking dat je je euforisch voelt.

Door al die andere pillen kreeg ik juist altijd last van misselijkheid, overgeven, diarree, bloedende darmen…je voelt je steeds slechter.

Ik heb moeten huilen toen ik die cannabis ontdekte. Ik was gewoon zo overrompeld. Ik was zo blij dat ik dat advies van de vader van mijn kinderen aangenomen had. Mijn leven is waarschijnlijk voorgoed veranderd.”

Sociaal leven weer terug

“Mijn leven is nu geweldig. Ik ben de hele tijd gelukkig. De kwaliteit van mijn leven is zo toegenomen. Ik had gewoon geen leven meer. Ik was alleen, op mezelf. Verder niets. Nu heb ik alles wat me maar kan wensen. Mijn kinderen zijn gelukkig, ik heb mijn familie, een dak boven mijn hoofd. Ik heb nog wel eens last van pijn, maar ik functioneer tenminste weer.

Ik voel me weer happy tussen de mensen. Ik hoef niet meer weg te rotten op mijn bank, terwijl niemand me zag zitten. Nu ziet iedereen mij weer. Ik zoek mijn vrienden op, mijn familie, ik voel me fysiek en geestelijk prima.

En mijn geheugen is veel beter geworden. Sommige mensen geloven niet dat cannabis dat kan doen, maar ik had veel geheugenproblemen omdat ik veel kankertoxines in mijn bloed heb. Dus ik vergat veel, maat het is verbazingwekkend hoeveel ik me weer herinner nu ik die wiet gebruik. Ik zit soms echt van: o jaaa! Het helpt me zoveel.

Ik slaap weer als nooit veroren. Ik kan me weer ontspannen in plaats van me altijd gestresst te voelen. Soms zat ik gewoon te trillen van de nervositeit. Iedere spier in mijn lichaam deed pijn omdat ik constant gespannen was.

Nu is het fantastisch. Het is een geweldig gevoel, en ik ben er dolblij mee.”

Wij hebben geprobeerd te achterhalen hoe het nu, negen jaar later, met Phelicia gaat, maar zo te zien is ze na dit interview niet meer in de publiciteit getreden. We hebben in ieder geval ook geen overlijdensbericht kunnen vinden, dus we houden het maar op goed nieuws :)

Met een behoorlijk aantal medische aandoeningen onder de leden gebruikt Tonya Davis uit Seattle (VS) meestal cannabis in eetbare vorm om haar pijn te bestrijden. In dit interview uit 2011 vertelt ze hoe ze de dag doorkomt met behulp van het wonderbaarlijke plantje.

“Mijn naam is Tonya Davis en ik ben een medische cannabis-patiënt. Ik woon in Ohio, een staat waar cannabis verboden is.

Ik heb allerlei medische kwalen. Ik heb een aandoening waar je kreupel van wordt, pseudohypoparathyreoïdie heet dat. Dat betekent dat mijn schildklier verstoord is, waardoor ik ongewild allerlei voedingsstoffen en vitaminen uit plas terwijl mijn lichaam die wel nodig heeft.

Ik heb ook een permanent ontstoken darm, een soort Ziekte van Crohn. Daarnaast heb ik artritis. Bovendien heb ik scoliose ontwikkeld door huiselijk geweld, omdat ik vroeger zo geslagen ben dat ik blijvende schade aan mijn rug heb. Mijn vingers zijn vervormd door de artritis.

Een paar weken geleden heb ik een dag in het ziekenhuis gelegen. Daar bleek dat ik teveel calciumafzetting in mijn hersens heb, het zit overal. Dat is schadelijk, want je brein regelt alles in je lichaam.”

Medicinale cannabis

“Sinds een tijdje gebruik ik medicinale cannabis voor mijn waslijst aan klachten. Cannabis is letterlijk in staat om het brein dat ik nu nog heb, te beschermen.

Je kunt wiet op zoveel manieren innemen, je hoeft echt niet per se te blowen. Je kunt het ook door je eten doen.”

Ze haalt een koekje tevoorschijn waar cannabis in zit. “Voor mijn pijn werkt dit het beste. Mijn gezondheidssituatie bestaat voor een groot gedeelte uit pijn, dat kan niemand ontkennen. Ik heb elke dag pijn.

Maar ik hoef niet eens zo’n heel koekje op te eten, een halve is genoeg om mijn kwaliteit van leven zoveel te verhogen. Hier wordt de pijn draaglijk door. Hoewel de meeste mensen misschien nog geen kilometer zouden kunnen lopen als ze in mijn schoenen zouden staan, want de pijn blijft wel altijd nog aanwezig.”

Politie

Tonya Davis spreekt op een groot cannabisfestival, de “Seattle Hempfest”

“Maar wat ik zo treurig vind, is dat ik beschouwd word als crimineel omdat ik dit koekje opeet. Of als ik een jointje opsteek, dan ben ik ook een crimineel volgens de wet hier. Er is niets erger dan mezelf op deze manier te helpen, op advies van mijn dokter nota bene, en toch illegaal bezig te zijn.

Onze dokters zouden dit gewoon legaal moeten kunnen voorschrijven. Zij zouden gewoon vrij moeten kunnen kiezen of cannabis het beste medicijn voor mij is of niet.

Het is veiliger dan de morfine die ik voorheen moest nemen, en de oxycodon. Daar werd ik zo ziek van. Wie wil er nou eerst 20 minuten overgeven voordat je enige verlichting van je pijn voelt? Dat is toch bizar.

Terwijl ik ook dit kan eten en daardoor gewoon een redelijke levenskwaliteit heb. Maar ik vind het zo erg om te moeten dealen met al die medische problemen die ik heb en tegelijkertijd bang te zijn dat de politie me betrapt. Of dat ze mijn deur intrappen en misschien mij of mijn hondjes wat aandoen. Of mij misschien per ongeluk neerknallen. Dat is echt het ergste gevoel.”

Gelukkig is er inmiddels goed nieuws voor Tonya. Want net als heel veel andere staten in de VS heeft haar staat Ohio het medisch gebruik van cannabis inmiddels gelegaliseerd, in 2016. De eerste legale verkoop van medicinale cannabis vond plaats in januari 2019. Op naar een wereldwijde legalisatie!

Afgelopen weekend hadden Wernard en Yolanda van Stichting Mediwiet weer een interessante live-uitzending op hun YouTube-kanaal.

Wernard Bruining vertelde dat hij iemand kent die zijn moeder, die in coma lag, weer bij kennis gebracht heeft door haar simpelweg regelmatig wat wietolie in haar navel te druppelen. Dat was ook voor ons nieuw, dus bij deze geven we het verhaal van Wernard en Yolanda even weer:

Wernard Bruining
Wernard Bruining, Stichting Mediwiet

Wernard: “Iemand vertelde mij een heel bijzonder verhaal over zijn moeder. Zijn moeder had een bloedpropje in de hersenen gekregen. Hij vond haar op de vloer. Ze lag in coma.

Vervolgens zijn er allerlei dingen bij haar gedaan in de hoop om haar weer bij te krijgen. Maar dat lukte maar niet.

Uitzichtloos

Na een paar maanden werd er gezegd: “Dit wordt niets meer. Mevrouw is al oud. Als mensen uit zo’n conditie bijkomen en ze zijn jong, dan maken ze soms nog een kans. Maar gezien de leeftijd van uw moeder zou ik er niet op rekenen dat A) ze ooit nog bijkomt, en B) dat als ze bijkomt, dat ze dan ooit nog iets kan.

Ze zal waarschijnlijk geen woord meer kunnen uitbrengen. Zoals we het nu zien, gaat het de verkeerde kant op. Het is waarschijnlijk het beste om de boel maar af te sluiten. Om euthanasie te plegen.”

Maar euthanasie plegen op je moeder, dat doe je niet zomaar. Dus daar werd wel even tegenaan gehikt.

Maar toen gingen de artsen verder: “Als we jullie waren, zouden we de familie en vrienden en kennissen maar langs laten komen om afscheid te nemen. Dan hebben we dat maar vast gehad, en dan kunnen we later nog wel kijken of we alsnog tot euthanasie overgaan of niet.”

Dus iedereen is gekomen: kinderen, familie, vrienden en haar man, om afscheid te nemen van die mevrouw. Ondertussen had haar zoon mij gesproken. Hij had mij gebeld voor een telefonisch consult en hij had gevraagd: “Weet jij niets wat we kunnen doen voor haar met cannabinoïden?”

Ik zei: “Ja, je kunt haar gewoon wat wietolie geven.”

Hij zei: “Ja, maar ze kan niet slikken, ze kan haar mond niet opendoen. Ze kan helemaal niets. Zelfs haar ogen beweegt ze niet meer.”

Toen herinnerde ik me dat mijn vrouw en ook nog iemand anders me wel eens gezegd hadden dat je THC-olie ook kunt toedienen via de navel.

THC en CBD

Dus dat zei ik tegen hem. Ik zei: “Dat zou ik dan maar doen, gewoon THC en CBD tegelijk in de navel.”

Want THC heeft een hersenbeschermende werking. Dat weet ik vanwege een coffeeshop-eigenaar die een heel zwaar ongeluk heeft gehad en volkomen in coma lag. Hij kon nog net horen dat de artsen zeiden dat wanneer meneer bijkwam, het dan nooit meer iets zou worden.

Maar meneer kwam bij na verloop van een aantal weken, en loopt nu weer gewoon rond en kan alles. De artsen verklaarden dat door te zeggen dat hij waarschijnlijk THC had gebruikt tijdens het moment van het ongeluk. Hij zei: “Waarschijnijk?? Ik blow de hele dag door!” (lacht)

Dus ik zei tegen die man: “Ik zou je moeder dus maar wat THC geven, en ook CBD.

Want van CBD is bekend dat het zenuwbeschermend werkt. En ik weet niet meer waar ik dat vandaan heb, maar ik heb het vermoeden dat het zelfs zenuwbanen en zenuwcellen kan helpen herstellen. Dat staat nergens officiëel, dus misschien mag ik het niet zeggen, maar dat zit nog ergens in mijn hoofd. Dus ik zou dat maar proberen. Geef haar van beide een redelijke hoeveelheid en druppel dat in haar navel. En kijk maar gewoon wat er gebeurt.”

Yolanda, de vrouw van Wernard, vult aan: “In de mond zou het trouwens wel kunnen. Je kunt namelijk wat olie op je vinger doen en dat gewoon in het wangslijmvlies smeren. Dat doe ik zelf ook wel eens als ik geen zin heb om te druppelen. Dan smeer ik het gewoon in mijn wang. Zo kun je dat bij dieren ook heel makkelijk doen. Want dieren laten ook vaak niet zo makkelijk iets in hun bek druppelen. Maar als je de olie op je vinger doet en je pakt even die lip zo beet, en dan wop! Zo erin. Zo kun je het ook toedienen.”

Wernard: “O. Ok. Maar deze man ging dus druppelen bij zijn moeder, en dat gebeurde tijdens het afscheidsrondje, om het zo maar te zeggen. Waar iedereen bij was, druppelde hij wat olie in de navel van zijn moeder.

De artsen hadden al gezegd van: “Tja, als je dat wilt doen…het is absolute nonsens, maar als je dat wilt doen, ga je je gang maar. Wij zijn er klaar mee. Het kan niet meer bepaalde behandelingen of medicijnen waar wij mee bezig zijn in de weg zitten, dus ga je gang.”

Dus hij druppelde wat. Vier druppels gaf hij, van een mengsel van THC en CBD. Hij vroeg toen aan de artsen en verpleegsters: “Ik wil dit vier keer per dag aan haar geven. Kunnen jullie daarbij helpen?”

Ja hoor, dat wilden ze wel. Vier keer per dag zouden ze het aan haar geven.

Doorbraak

Binnen een week kon ze ineens weer een reactie geven. De eerste keer dat dat echt duidelijk was, was toen haar man de kamer binnenkwam. Met coma-patiënten is het zo dat er altijd wordt gezegd dat je gewoon tegen die mensen moet blijven praten. Alsof ze je nog kunnen horen. Want misschien kan dat wel. En als ze je nog kunnen horen, dan stimuleert dat om bij te komen.

Dus haar man kwam de kamer binnen waar die zoon toevallig bij zat. En hij riep: “Hallo! Ik heb een radiootje voor je meegenomen, misschien vind je dat wel leuk!”

En hij was gewoon een beetje voor zichzelf aan het praten, zonder echt te verwachten dat ze zou reageren of het zelfs maar kon horen, want zo deden ze dat al een aantal maanden.

En terwijl hij daarmee bezig was, hoorde hij ineens: “Ja!” (lacht) Hij liet zowat die radio vallen bij wijze van spreken, zo van: wat!?

En dat was dus weer het eerste woordje dat ze zei. En sinds die tijd is het eigenlijk alleen maar bergopwaarts gegaan. Nu wordt ze elke dag in een rolstoel gehesen en voor het raam gezet. Ze kan al een aantal woordjes meer zeggen. Waar het eindigt, dat weten we niet, maar er is wel sprake van een voortdurend herstel.

Dus dat is een sensationeel praktijkverhaal.”

Onderzoek

Nou, dat is het zeker. Hoewel met medicinale cannabis ons eigenlijk niets meer écht verbaast, omdat de therapeutische effecten van die plant zo enorm breed en divers zijn.

We hebben nog even gezocht naar meer voorbeelden over de werkzaamheid van THC en CBD bij comateuze patiënten, maar konden daar nog niet zoveel over vinden.

Wel is er enig wetenschappelijk onderzoek bekend waarbij de mogelijke werkzaamheid van cannabis bij coma en hersenschade in ieder geval erkend wordt, zoals hier en hier. Maar specifiek wetenschappelijk onderzoek lijkt hier nog niet naar gedaan te zijn.

Mogelijke verklaring

We kwamen nog wel deze site tegen, die een mogelijke verklaring voor dit wonderbaarlijke therapeutische effect van medicinale cannabis voorstelt. Wij kunnen ons hier goed in vinden, dus we zullen dat hieronder even vertalen:

Cannabis kan de vaguszenuw stimuleren

Een wilde gedachte: wát als de reden dat wiet mensen een vreetkick bezorgt, dezelfde reden is waarom het de nervus vagus stimuleert? Het klinkt vergezocht. Maar de manier waarop cannabis in wisselwerking staat met onze darm-hersenverbindingen, is eigenlijk een primair mechanisme voor het stimuleren van de nervus vagus.

Wanneer mensen honger krijgen en ze aandrang vanuit de maag ervaren, wat betekent dat het tijd is om te eten, reageren hun hersenen op het hormoon ghreline. De nervus vagus is verbonden met het maagdarmkanaal. Het hormoon ghreline stimuleert de zenuw in de darmen. De signalen gaan langs de darm-hersen-as naar de hypothalamus en veroorzaken hongergevoel.

Meestal produceert de maag ghreline als deze leeg is. Maar als je high wordt, zorgt THC ervoor dat de ghreline-receptoren worden geactiveerd. Het resultaat? Een klassiek geval van vraatzucht.

Het is een feit dat THC de nervus vagus stimuleert door zijn verbindingen met de darmen. Meer rigoureuze studies, zoals dit rapport uit 2016 gepubliceerd in Cannabis and Cannabinoid Research, hebben de actieve rol die cannabis speelt bij de stimulatie van de nervus vagus bevestigd.

Sinds de ontdekking van het menselijke endocannabinoïdesysteem hebben onderzoekers elke weg onderzocht naar de relevantie ervan voor de gezondheid en de behandeling van ziekten. Ons lichaam maakt van nature zijn eigen “cannabisachtige” chemicaliën aan met een eigen netwerk van receptoren. Cannabis stimuleert dat netwerk en heeft verstrekkende effecten.

Veel van die effecten hebben betrekking op ons maagdarmkanaal en de verbindingen tussen onze hersenen en onze darmen.

Met andere woorden, het activeren van het endocannabinoïde systeem met cannabis stimuleert direct de nervus vagus. En dat is wat cannabis te maken heeft met het verhaal van mensen die na jaren van coma weer bij bewustzijn komen.”

Naast deze uitleg is ook bekend dat de cannabinoïden van de plant in ons lichaam fungeren als neurotransmitters. Neurotransmitters zijn nodig om hersensignalen van de ene zenuw over te brengen naar de andere. Het moge duidelijk zijn dat dit proces bij comapatiënten niet optimaal meer verloopt, dus misschien is dat ook een deel van de verklaring?

Bronnen: YouTube-kanaal Stichting Mediwiet, PubMed, Hightimes.com

Michael Krawitz is een 56-jarige inwoner van Elliston in Virginia (VS) die in 1984 een mororongeluk kreeg toen hij in de Amerikaanse luchtmacht diende.

Michael is door het Amerikaanse Department of Veterans Affairs (VA) beoordeeld als volledig en permanent gehandicapt. Hij gebruikt medicinale cannabis om zijn chronische pijn en trauma te behandelen die hij overhield na zijn ongeluk.

Hij gebruikt ook cannabis om zijn centrale sereuze retinopathie te behandelen – een oogaandoening waarbij er een opbouw van vocht onder het netvlies plaatsvindt. Sinds de VA lucht kreeg van zijn medicinale gebruik van wiet, is hem verdere reguliere pijnbehandeling ontzegd.

In deze emotionele video uit 2013 doet hij zijn verhaal:

“Mijn naam is Michael Krawitz en ik ben directeur van de organisatie “Veterans for Medicial Cannabis Access“. Ik ben zelf een patiënt die medicinale cannabis gebruikt.

Vroeger wist ik helemaal niet dat dat bestond. Ik ben gewond geraakt toen ik bij de US Air Force zat, toen ik naar huis ging na een etentje. Ik was toen gestationeerd op Guam, een eiland in Micronesië in de Grote Oceaan. Ik reed in het donker naar huis over een weg waar overal koraal lag, met slechte verlichting.

Het was mijn laatste vrijdagavond op Guam. Ik was bezig om mijn spullen te pakken, want ik ging weer terug naar de VS. Maar eerst wilde ik nog een grote reis maken door Azië.”

Klap

“Als afscheidskadootje liet mijn maatje daar mij de rit naar huis maken op zijn nieuwe motor. Omdat die motor nog helemaal nieuw was, besloot ik heel rustig te rijden op de rechterweghelft, waar verder vrijwel niemand rijdt daar.

Maar die weghelft bleek opeens te eindigen, zonder waarschuwing of bord of verlichting of wat dan ook. Ik maakte een enorme klap. Ik verloor mijn milt, verbrijzelde mijn linkerarm, brak mijn heup en van mijn onderbeen was weinig meer over.

Er volgde een lange periode van operaties, zo’n dertien in totaal. Dat was toen ik nog steeds in de luchtmacht zat, het werd allemaal geregeld door de VA. Ze hebben me zo goed mogelijk weer op proberen te lappen. Maar ik was dus opeens wel een gehandicapte veteraan geworden.”

Cannabis een onverwachte helper

“Dit gebeurde in de jaren ’80, een tijd dat de term “medicinale cannabis” nog niet eens bestond. Pas daarna ontstond de cannabisbeweging die nu in volle gang is.

Ik heb zo’n beetje elke behandeling ondergaan die ze beschikbaar hadden bij de VA, en dat zijn er echt een heleboel. Ik denk wel zo’n dertig in totaal, en dan tel ik nog niet eens de verschillende varianten op dezelfde therapie. Tientallen medicijnbehandelingen en niet-medicijnbehandelingen zoals bewegingstherapie, aquatherapie, ultrasound, noem maar op. Allemaal hadden ze tot doel om mijn pijn te verminderen en mijn andere problemen te verlichten. Maar uiteindelijk hielpen er maar heel weinig een beetje.

Ik raakte aan de opiaten, maar dan periodiek, want ik heb inwendig letsel, dus ik kan veel zaken niet goed hebben. Dus ik gebruikte die opiaten als ik er echt niet meer onderuit kon, maar moest vervolgens weer met de bijwerkingen daarvan zien te dealen. Dus daar zat ik dan: gehandicapt, ik kon nauwelijks meer iets, dus tja…waarom zou je dan niet eens een jointje proberen, toch?” (lacht)

Nieuw begin

“Het was echt een soort van nieuw begin voor me dat ik ontdekte dat wanneer ik cannabis gerookt had, mijn klachten minder werden. Je rookt dan een tijdje niets en dan denk je: hee, mijn problemen nemen ineens weer toe. Dan begin je snel genoeg door te krijgen dat dat spul werkelijk iets voor je doet. Niemand hoeft je te vertellen dat cannabis een geneesmiddel kan zijn, dat voel je zelf!”

Michael wordt emotioneel als hij bedenkt wat cannabis allemaal voor hem betekend heeft. “Het is moeilijk om te beschrijven wat het leven voor mij zou zijn zonder cannabis, want er is voor mij geen leven zonder cannabis. Je gaat dood. Pijn is niet zoiets als oorlogsverwondingen waar je meteen aan doodgaat, of zelfmoord plegen, of sterven door een schietpartij of dat soort vreselijke scenario’s. Het is een marteling. Je kunt bijna niets meer doen totdat je vanzelf doodgaat.

Ook voor mijn familie in Virginia is het heel zwaar om mij door zo’n achtbaan van pijn te zien gaan. Je funcioneert niet. Met cannabis functioneer je wel, maar je krijgt ook niet altijd zoveel gedaan. Wat krijg je echt van de grond in de korte periodes dat ik me goed voel? Het leven is een geometrische puzzel geworden die ik maar niet op kan lossen. Het leven voor een veteraan als ik is niet makkelijk.

Maar ik dank cannabis dat het mij een deel van mijn leven teruggegeven heeft. Het helpt me niet alleen met de pijn en met eten en slapen, het jaagt ook de misère weg. Het helpt op een manier die andere medicijnen niet kunnen. Al die andere therapieën die ik heb ondergaan, kunnen niet tippen aan wat cannabis voor me doet. Dus…”