Michael Krawitz is een 56-jarige inwoner van Elliston in Virginia (VS) die in 1984 een mororongeluk kreeg toen hij in de Amerikaanse luchtmacht diende.

Michael is door het Amerikaanse Department of Veterans Affairs (VA) beoordeeld als volledig en permanent gehandicapt. Hij gebruikt medicinale cannabis om zijn chronische pijn en trauma te behandelen die hij overhield na zijn ongeluk.

Hij gebruikt ook cannabis om zijn centrale sereuze retinopathie te behandelen – een oogaandoening waarbij er een opbouw van vocht onder het netvlies plaatsvindt. Sinds de VA lucht kreeg van zijn medicinale gebruik van wiet, is hem verdere reguliere pijnbehandeling ontzegd.

In deze emotionele video uit 2013 doet hij zijn verhaal:

“Mijn naam is Michael Krawitz en ik ben directeur van de organisatie “Veterans for Medicial Cannabis Access“. Ik ben zelf een patiënt die medicinale cannabis gebruikt.

Vroeger wist ik helemaal niet dat dat bestond. Ik ben gewond geraakt toen ik bij de US Air Force zat, toen ik naar huis ging na een etentje. Ik was toen gestationeerd op Guam, een eiland in Micronesië in de Grote Oceaan. Ik reed in het donker naar huis over een weg waar overal koraal lag, met slechte verlichting.

Het was mijn laatste vrijdagavond op Guam. Ik was bezig om mijn spullen te pakken, want ik ging weer terug naar de VS. Maar eerst wilde ik nog een grote reis maken door Azië.”

Klap

“Als afscheidskadootje liet mijn maatje daar mij de rit naar huis maken op zijn nieuwe motor. Omdat die motor nog helemaal nieuw was, besloot ik heel rustig te rijden op de rechterweghelft, waar verder vrijwel niemand rijdt daar.

Maar die weghelft bleek opeens te eindigen, zonder waarschuwing of bord of verlichting of wat dan ook. Ik maakte een enorme klap. Ik verloor mijn milt, verbrijzelde mijn linkerarm, brak mijn heup en van mijn onderbeen was weinig meer over.

Er volgde een lange periode van operaties, zo’n dertien in totaal. Dat was toen ik nog steeds in de luchtmacht zat, het werd allemaal geregeld door de VA. Ze hebben me zo goed mogelijk weer op proberen te lappen. Maar ik was dus opeens wel een gehandicapte veteraan geworden.”

Cannabis een onverwachte helper

“Dit gebeurde in de jaren ’80, een tijd dat de term “medicinale cannabis” nog niet eens bestond. Pas daarna ontstond de cannabisbeweging die nu in volle gang is.

Ik heb zo’n beetje elke behandeling ondergaan die ze beschikbaar hadden bij de VA, en dat zijn er echt een heleboel. Ik denk wel zo’n dertig in totaal, en dan tel ik nog niet eens de verschillende varianten op dezelfde therapie. Tientallen medicijnbehandelingen en niet-medicijnbehandelingen zoals bewegingstherapie, aquatherapie, ultrasound, noem maar op. Allemaal hadden ze tot doel om mijn pijn te verminderen en mijn andere problemen te verlichten. Maar uiteindelijk hielpen er maar heel weinig een beetje.

Ik raakte aan de opiaten, maar dan periodiek, want ik heb inwendig letsel, dus ik kan veel zaken niet goed hebben. Dus ik gebruikte die opiaten als ik er echt niet meer onderuit kon, maar moest vervolgens weer met de bijwerkingen daarvan zien te dealen. Dus daar zat ik dan: gehandicapt, ik kon nauwelijks meer iets, dus tja…waarom zou je dan niet eens een jointje proberen, toch?” (lacht)

Nieuw begin

“Het was echt een soort van nieuw begin voor me dat ik ontdekte dat wanneer ik cannabis gerookt had, mijn klachten minder werden. Je rookt dan een tijdje niets en dan denk je: hee, mijn problemen nemen ineens weer toe. Dan begin je snel genoeg door te krijgen dat dat spul werkelijk iets voor je doet. Niemand hoeft je te vertellen dat cannabis een geneesmiddel kan zijn, dat voel je zelf!”

Michael wordt emotioneel als hij bedenkt wat cannabis allemaal voor hem betekend heeft. “Het is moeilijk om te beschrijven wat het leven voor mij zou zijn zonder cannabis, want er is voor mij geen leven zonder cannabis. Je gaat dood. Pijn is niet zoiets als oorlogsverwondingen waar je meteen aan doodgaat, of zelfmoord plegen, of sterven door een schietpartij of dat soort vreselijke scenario’s. Het is een marteling. Je kunt bijna niets meer doen totdat je vanzelf doodgaat.

Ook voor mijn familie in Virginia is het heel zwaar om mij door zo’n achtbaan van pijn te zien gaan. Je funcioneert niet. Met cannabis functioneer je wel, maar je krijgt ook niet altijd zoveel gedaan. Wat krijg je echt van de grond in de korte periodes dat ik me goed voel? Het leven is een geometrische puzzel geworden die ik maar niet op kan lossen. Het leven voor een veteraan als ik is niet makkelijk.

Maar ik dank cannabis dat het mij een deel van mijn leven teruggegeven heeft. Het helpt me niet alleen met de pijn en met eten en slapen, het jaagt ook de misère weg. Het helpt op een manier die andere medicijnen niet kunnen. Al die andere therapieën die ik heb ondergaan, kunnen niet tippen aan wat cannabis voor me doet. Dus…”

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie