Let op: dit artikel bevat een afbeelding die als schokkend kan worden ervaren.

“Wat ik doe? Ik heb van alles gedaan in mijn leven,” zegt Michael Stoopman, inwoner van de Australische stad Brisbane. “Ik heb pizza’s rondgebracht, heb management en marketing gestudeerd, en ben bedrijfsleider geweest. Ook heb ik studies gedaan die uitgaan van de holistische mens, dus dat de mens is samengesteld uit een energetisch, een fysiek en een mentaal deel. Nu ben ik slechts nog een boodschapper.

Ik wist dus wel iets van het potentieel dat de mens heeft, en van geesteskracht. Ik heb mensen met kanker geholpen, en dacht dat als ik het ooit zelf zou krijgen, ik er vrij makkelijk weer vanaf zou kunnen komen. Maar ergens in 2004 verscheen er inderdaad een verdacht plekje op mijn voorhoofd.

Meestal als je met kanker te maken krijgt, kan het al heel erg helpen om je lichaam weer alkalisch te maken via oplossingen met een hoge pH-waarde. Maar dat lukte niet. Ik dacht aan zwarte zalf, maar liet toch eerst mijn dokter er maar eens naar kijken. Het was maar een klein rood plekje, maar het bleek toch huidkanker te zijn.”

Ziekenhuis

“Doordat hij een biopsie deed en daardoor het kankerweefsel verstoorde, zorgde hij er waarschijnlijk voor dat de kankercellen sneller gingen zwerven. Zo groeide die plek snel daarna uit tot een knobbel van ongeveer 2,5 cm. Toen mijn dokter dat zag, zei hij dat het te groot geworden was om nog even snel te verwijderen.

Hij verwees mij door naar een oncoloog in het ziekenhuis. Die hebben het toen chirugisch verwijderd. Ik hield er een enorme jaap in mijn voorhoofd aan over, maar de operatie was verder goed geslaagd.

Maar inmiddels waren er ook uitzaaiiingen in mijn lymfeklieren gaan zitten, in mijn nek. Die zwollen op, en na onderzoek bleek dat inderdaad ook kanker te zijn. De oncoloog wilde dat gaan bestralen. Ze vroegen eerst nog of ik er misschien een familielid of een sociaal werker bij wilde hebben, om mij te ondersteunen. Ik zei: nee hoor, alles wat u mij kunt vertellen, zal ik waarschijnlijk wel aankunnen.”

Enorme operatie

“Toen kwamen ze met een plan dat inhield dat werkelijk de hele linkerkant van mijn gezicht opengesneden zou moeten worden. Ze wilden dan alles weghalen: lymfeklieren, speekselklieren en ander weefsel. Daarna zouden ze de huid weer dicht naaien.

Ze zouden drie zenuwbanen doorsnijden, waardoor ook mijn tong niet meer normaal zou kunnen functioneren, met alle gevolgen voor mijn spraakvermogen van dien. Ook de beweeglijkheid in mijn linkerschouder zou afnemen. Het zou een lange operatie worden, en na het eerste herstel zouden ze dan met de bestraling willen beginnen.

Ik vroeg ze wat de minimale levensduur geweest was van andere patiënten die ze op een soortgelijke manier behandeld hadden. Twee maanden, zeiden ze. Dus als ik die hele procedure zou volgen, zou ik misschien maar twee maanden langer leven dan anders.

Maar gemiddeld krijgen dat soort patiënten er wel vijf jaar extra bij, zeiden ze. Ik vroeg: maar leven zij die vijf jaar dan rustig, of moeten ze dan nog steeds terugkomen voor chemo en zo? Dat laatste, zeiden ze.”

Nadenken

“Ik zei: ik zal erover nadenken. Ze zeiden: we willen graag alvast een afspraak plannen om de procedure te beginnen. Ik zei: nee, ik wil er eerst over nadenken. De volgende dag belde er een zuster van de afdeling om een afspraak te maken, maar ik weigerde dat. Daarna belde de oncoloog. Hij vroeg: kom je niet? Ik zei: nee.

Hij zei: Michael, ga alsjeblieft niet met naturopathische dingen en zo aan de slag, dat is weggegooid geld. Het zal je financieel ruïneren en ondertussen wordt je probleem alleen maar groter. Ik zei: ik heb nog helemaal niet gezegd wat ik wil gaan doen, maar als je het wilt weten: ik ga protocollen volgen die gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs. Er zijn daar allerlei goede studies naar gedaan.

Hij bleef vriendelijk, maar mijn besluit stond vast.

Dus toen moest ik mijn eigen weg gaan kiezen. Ik wist dat veel kankers ontstaan uit onderliggende woede bij mensen, bewust of onbewust. Ik dacht er eens goed over na, en ik wist dat dat bij mij waarschijnlijk ook het geval was. Ik stond al langere tijd onder enorme stress in mijn leven, al minstens een jaar of vijf.”

Kanker verspreidt zich

“De oncologen hadden gezegd dat de nekkanker die ik had vaak erg agressief was, en dat bleek ook wel in de weken erna. Want ik werd eerst blind in mijn rechteroog, en daarna in mijn linkeroog. Daardoor werd het wel een stuk lastiger om research te doen. Maar ik ging door.

Mijn eigen huisarts monitorde mij, ik heb een geweldige dokter. Maar de tumor in mijn nek werd groter, en er ontstond een open wond. Die werd groter en groter, tot bijna mijn halve hals open lag. Het was een vreselijk gezicht. Ondertussen was ik geld bijeen aan het verzamelen om een Japanse behandeling te kunnen volgen, die heel duur was.

Dat wilde ik gaan proberen, en als laatste redmiddel zou ik dan aan CBD-olie gaan denken, oftewel medicinale cannabis, wat toen ook nog heel duur was. Maar ik ben geen fan van drugs, dus dat zou dan echt mijn laatste optie worden.”

Verzekering

“Maar het geld was nog steeds een probleem. Toen hoorde ik van mijn verzekering dat daar eventueel wel een potje voor beschikbaar was, als ik maar twee dokters een verklaring kon laten ondertekenen dat ik terminaal ziek was. Dus ik ging terug naar mijn oncologen, met het verzoek om zo’n verklaring te ondertekenen.

Ze hoorden me aan, en gingen toen de kamer uit om te overleggen. Toen ze terugkwamen, zeiden ze dat ze dat niet konden doen. Ik vroeg: waarom niet? Ze zeiden dat als ze dat zouden doen, ze eigenlijk goedkeurden dat ik met internet en andere methodes aan de slag ging.

Dat vinden wij incorrect en dat is niet iets wat wij willen uitdragen, zeiden ze.

Ik zei: maar ik heb jullie nooit verteld wat ik precies ga doen. Ik wil alleen dingen gaan doen waar wetenschappelijk bewijs voor is. Maar ze hielden voet bij stuk. Dat was teleurstellend.”

Medisch establishment keert zich tegen de eigenwijze patiënt

“Toen ik naar huis reed, belde ik mijn eigen dokter. Toevallig kende hij de oncoloog die mij behandelt, want hun kinderen gaan naar dezelfde school. Mijn dokter zei tegen die oncoloog: het maakt niet uit waar Michael dat verzekeringsgeld voor gebruikt, er wordt jullie alleen maar gevraagd om jullie prognose overeind te houden dat zijn ziekte terminaal is. Het is niet aan ons om te bepalen waar hij dat verzekeringsgeld voor gaat gebruiken.

Toen hij ophing, zei mijn dokter: ze willen je graag morgen weer zien. Dat was goed nieuws, dacht ik.

Maar toen ik terugging, bleek dat ze niet alsnog die verklaring wilden ondertekenen. Ze wilden mij alleen maar opnieuw onderzoeken, zodat ze hun prognose konden aanpassen van ‘terminaal’ naar ‘geneesbaar’. Zo hoefden ze die verklaring niet alsnog te ondertekenen.

Vervolgens ontving ik nog een brief van ze waarin ze zeiden dat “deze patiënt nutteloze medische behandelingen volgt” en dat iedere medicus die dat ondersteunt “waarschijnlijk immoreel” handelt. Het was een vreselijke brief om te ontvangen.”

Van kwaad tot erger

Michael Stoopman vóór en nadat hij begon met cannabisolie

“Kort daarna werd ik een keer ‘s ochtends wakker en zag ik dat mijn grote open wond serieus was gaan bloeden. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Mijn wond was zo groot dat ze de slagaders gewoon konden zien lopen in mijn hals, en ze zagen de tumor zitten.

Ze zeiden dat ze dit gewoon niet meer konden behandelen, als ze het zouden proberen te hechten zou ik waarschijnlijk doodbloeden, zeiden ze. Volgens hen kon ik maar het beste zo snel mogelijk mijn zaakjes op orde maken voor mijn naderende overlijden.

Ik vroeg: hoe lang heb ik nog? Ze zeiden: minuten, misschien uren voordat het bloeden te erg wordt.

Maar vlak voordat ik naar het ziekenhuis ging, bleek dat zowel mijn eigen dokter als de palliatieve arts die ik gekregen had, wél de verzekeringsverklaring ondertekend hadden die nodig was om dat extra geld te krijgen. Dus zo had ik opeens dat geld toch tot mijn beschikking.”

Medicinale cannabis als laatste redding?

“Ik besloot me nu maar direct op medicinale cannabis te richten, omdat dat echt mijn laatste optie was. Er werden wat telefoontjes gepleegd door vrienden, en de medicinale cannabis kwam ter beschikking. Maar omdat ik in een ziekenhuiskamer lag te bloeden, en zware morfine had gekregen en daardoor misselijk was, werden er al maatregelen getroffen voor mijn naderende dood.

Maar ik ging niet dood! Ik bleef wel een maand in dat bed liggen, terwijl mijn familie en vrienden steeds op bezoek kwamen. En ondertussen werd ik verzorgd door die geweldige palliatieve arts. Zij verzorgde mij fantastisch, ondanks de vieze geur die er steeds uit die wond kwam. Dat deed me veel goed.

Uiteindelijk stopte ik met bloeden, en mocht ik het ziekenhuis zelfs verlaten. Ik heb een vriend genaamd Steven, een drukbezet man, die alles opzij schoof om mij te kunnen verzorgen. Er kwam ook elke dag een zuster langs. Maar ondanks mijn goede verzorging en het gezonde voedsel dat ik kreeg, bleef de tumor toch groeien. Mijn wond was zo enorm dat iedereen zei dat genezen onmogelijk was.

Ik bleef onderzocht worden en PET-scans krijgen. In totaal ben ik bekeken door meer dan 20 oncologen, maar niemand wilde me helpen met iets wat tegen de reguliere behandelingen inging.”

Tussen hoop en vrees

“Ondertussen was ik wel begonnen met dagelijks de CBD- en THC-olie in te nemen, die ik gekregen had. En ik mediteerde elke dag, waarbij ik diep inademde, en me erop concentreerde dat ik de kanker uit mijn lichaam blies als ik uitademde. De geest is een krachtig iets, weet je.

Maar ik wist eigenlijk helemaal niet hoeveel cannabis ik moest innemen. Terugkijkend denk ik wel eens dat ik mijn herstel flink had kunnen bespoedigen als ik de dosis verhoogd had. Mijn cannabis kwam helemaal uit Denemarken. Je kon de terpenen ruiken, wat betekent dat het waarschijnlijk goed spul is. Mijn vriend Steven gaf het aan me.

Ik lag nog steeds aan de morfine, waardoor ik vaak niet helder kon denken. Maar hoewel mijn wond nog steeds groter werd en liep van mijn kaak tot aan mijn sleutelbeen, en er voortdurend troep uit kwam, had ik op één of andere manier niet het gevoel dat ik dood zou gaan. De zusters verversten elke dag het verband en verzorgden me met zoveel zorg.”

Herstel!

“En toen, na vier maanden van dagelijks CBD- en THC-olie innemen, zag ik dat de ontstekingen begonnen af te nemen. Toen wist ik voor mezelf al dat het goed zou komen. Maar ik was er nog steeds niet zo best aan toe, want ik moest nog regelmatig naar het ziekenhuis en was constant misselijk en geconstipeerd door de morfine.

Maar de wond begon zich onmiskenbaar terug te trekken, de randen kropen langzaam naar elkaar toe. Ik wees de dokters en de zusters erop. Mijn dokter moest toegeven dat het er een stuk beter uitzag dan de laatste keer dat hij mij onderzocht.

Maar hij zei dat het vrijwel onmogelijk was dat het mooi zou helen, omdat de randen van mijn wond omgevouwen waren. Hij dacht dat er grote littekens achter zouden blijven en dat ik mijn nek nauwelijks zou kunnen bewegen, áls het al zou helen.

Hij wilde me een huidtransplantatie laten ondergaan met huid uit mijn onderrug, maar dat wilde ik niet. Hij zei: ik weet dat je koppig bent, dat heb ik wel gelezen in je dossier.

Maar ik wilde het echt niet, ik had inmiddels zoveel vertrouwen gekregen in de medicinale cannabisolie dat ik daarmee door wilde gaan. Ik wilde dat proces niet onderbreken met medische ingrepen. Ik zei tegen hem: als ik ooit weer een zoen in mijn nek krijg van iemand, wil ik dat ze mijn nek zoenen en niet mijn kont. Daar moest hij wel om lachen.

Daarna begon de wond echt goed te helen, het gat werd kleiner en kleiner. Letterlijk binnen één maand zag ik het van een groot gat naar bijna gesloten gaan. Dat had werkelijk niemand verwacht.

Ik kreeg een MRI-scan, omdat ze dachten dat het wel uitgezaaid moest zijn, maar er was niets te zien in mijn lichaam. De CBD en THC schopten die kanker er gewoon uit!”

Wijzer worden door eigen onderzoek

“Ik heb inmiddels zelf heel wat research gedaan. Het endo-cannabinoïde systeem is pas ontdekt in ons lichaam in de jaren ’90, maar vaak duurt het wel 20 jaar voordat dat soort zaken dan ook daadwerkelijk in de medische studieboeken terechtkomen. Dus de meeste artsen van nu hebben geen idee hoe ons endo-cannabinoïde systeem werkt.

Maar dat systeem wordt dus geactiveerd door de CBD en THC van de plant. Endo-cannabinoïden zijn zo belangrijk voor ons dat moeders het ook aan hun baby’s doorgeven via moedermelk.

Het verbazingwekkende daarbij is dat als je een jonge moeder een bloedtest afneemt voordat ze haar baby gaat zogen, ze geen CBD in haar bloed heeft. Maar zodra ze haar kindje de borst geeft, gaan de borsten opeens CBD produceren. En als ze geen borstvoeding meer geeft, verdwijnt de CBD ook weer.

Je vindt het door de hele natuur terug, zelfs kwallen hebben CBD in hun systeem. Er wordt geschat dat CBD al 500 miljoen jaar in de natuur voorkomt. Dieren herkennen dat, het is bekend dat honden graag een paar hapjes nemen van een cannabisplant als ze er eentje tegenkomen in iemand z’n tuin. Onze lichamen zijn ervoor ontworpen.”

Terug naar huis

“Toen mijn wond genezen was, ging ik weer terug van de plek waar Steven mij verzorgd had naar mijn eigen huis in Brisbane. Maar de morfine had me zo gesloopt dat ik nog geen 20 meter kon lopen, zelfs niet met ondersteuning. Het is echt lastig om van de morfine af te komen als je er zoveel van gehad hebt. Het duurde wel acht maanden voordat dat me helemaal lukte, met behulp van een verslavingsspecialist.

En dat is een vreselijk traject, kan ik je zeggen. Ik moest zelfs twee keer opgenomen worden in het ziekenhuis wegens ontwenningsverschijnselen. De artsen zeiden dat ze nog nooit iemand die zo’n hoge dosis morfine gebruikt had, er weer helemaal vanaf hadden zien komen. Het maakt je lichaam kapot, dat spul.

Maar uiteindelijk kwam het toch goed. Nu zou ik graag met artsen in overleg willen over hoe we medicinale cannabis in de reguliere behandelingen kunnen opnemen, want het doet zoveel goeds voor je lichaam.”

Reactie van de oncoloog

“Ik ben zelf sindsdien niet meer teruggeweest naar mijn oncoloog, maar mijn dokter heeft hem wel foto’s laten zien van mijn nek, nu die weer helemaal genezen is. De oncoloog weigerde ieder commentaar zei hij, die man wilde gewoon helemaal niets zeggen. Hij keek wel naar de foto’s, maar zei geen woord. Terwijl mijn dokter juist razend enthousiast was, natuurlijk.

Ik denk dat ze cannabis zo blijven buitensluiten omdat het de huidige verdienmodellen in de zorg bedreigt. Maar ik leef nu nog steeds, en er is geen spoor meer van kanker. Ik weet dat ik genezen ben.”

Bronnen: YouTube, ABC.net.au

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie