Brian Stewart

In deze aflevering komt de voormalige Canadese race-kampioen Brian Stewart aan het woord. Stewart begon zijn race-carière in 1966 en won vele prijzen. In 2004 werd hij opgenomen in de Canadese Motorsport Hall of Fame. Hij wordt in Canada gezien als een icoon in de motorsport.

Toen er een paar jaar geleden een tumor aan de buitenkant van zijn oor geconstateerd werd, was hij bang dat hij zijn oor moest verliezen. Totdat een vriend met medicinale cannabis-olie aankwam.

Hij vertelt:

“Ik ben ooit begonnen als een technicus in de race-sport. Ik begeleidde coureurs die het wilden gaan maken in de Indycar racing. We hadden veel succes. Ik wilde altijd winnen, of ik nu ijshockey speelde of wat dan ook. Tegenwoordig heb ik een winkel met racesport-artikelen boven Toronto, met een garage. Er zijn hier heel wat racewagens doorheen gekomen.

Anderhalf jaar geleden ontstond er een vergroeiiing in mijn linkeroor. Ik wist wel dat het er zat, maar ik had er geen last van, dus ik besteedde er weinig aandacht aan. Maar na verloop van tijd kon ik het ook zien als ik recht in de spiegel keek. Het was dus groter aan het worden. Mensen zeiden tegen me dat ik er wat aan moest laten doen.

Dus ik ging naar de dokter. Hij keek ernaar en zei: “Ik weet eigenlijk niet hoe we dat kunnen verwijderen zonder dat je je hele oor verliest. Als we dat doen, heb je dus nog maar één oor.” Tja, wat moest ik doen? We maakten een afspraak met een specialist.

Een vriend weet raad

Maar terwijl we daarop wachtten, kwam er een vriend naar me toe en die keek ernaar en zei: “Ik weet wel wat je daar aan moet doen, hoor: wietolie.” Ik had geen idee wat dat was, dus ik vroeg hem: wat bedoel je? Hij zei dat dat olie was die van de marihuana-plant gemaakt werd. Ik had in mijn hele leven nog nooit marihuana gebruikt, dus ik vond dat toch wel een beetje vreemd. Het voelde niet als iets wat bij mij paste.

Maar goed, ik vroeg hem toch maar waar ik dat dan kon krijgen, die medicinale wietolie. Hij zei: “Ga gewoon even informatie erover lezen op internet, en dan ben ik zo terug. Ok?” Dus na een uurtje komt hij weer terug met een klein flesje met iets donkers erin. Hij smeerde wat van dat spul op mijn oor, want ik kon het zelf niet goed zien. Daarna ben ik het zelf gaan smeren, ongeveer anderhalve week lang.

Snel resultaat

En ik zag dat mijn gezwel kleiner werd. Het was nog niet helemaal weg, maar het begon te krimpen. Als ik mijn oor waste onder de douche, kon ik gewoon zien dat er kleine deeltjes meekwamen uit mijn oor.

Toen moest ik voor een zakenreisje naar Dallas voor een week. Ik was wel zenuwachtig om de grens naar de VS over te gaan, want als ze je pakken met cannabis… Maar goed, ik wilde ook niet stoppen met mijn kuur. Dus ik kom op het vliegveld van Buffalo, en ik kom bij de controle, waar je wordt gescand en zo.

Dus die beveiligingsbeambte vroeg of ik soms metalen delen in mijn lichaam had. Ik zeg: nee, hoor. Toen vroeg hij: “Wat is dat dan bij je oor?” Ik vroeg: hoe bedoel je? Hij zegt: “Is dat geen gehoorapparaat?” want die olie maakte mijn oor helemaal zwart. Ik zeg: nee, dat is gewoon een zalfje dat ik op mijn oor doe voor de huidkanker. Hij zei: “Ok.” en hij vond het zielig dat ik huidkanker had. Hij wenste me er succes mee. Als hij had geweten dat het wietolie was, had hij waarschijnlijk een hond me laten besnuffelen of zo, haha.

Genezen

Afijn, ik ben weer teruggevlogen naar Canada en ben daar doorgegaan met dagelijks die medicinale wietolie op mijn oor te smeren. Geloof het of niet, maar na drieënhalve week was mijn gezwel helemaal verdwenen.

Toevallig ben ik lid van dezelfde golfclub als mijn dokter. Dus ik kom hem daar tegen en ik zeg: “Doug, kijk eens naar mijn oor.” Dus hij kijkt en zegt: “Dat ziet er goed uit. Wat heb je gedaan?” Dus ik zeg: “Ik heb wietolie gebruikt. Marihuana-olie.” Hij werd helemaal rood en hij werd boos op me. Hij begon gewoon te schreeuwen. “Dat is onmogelijk!” riep hij, “Onmogelijk!”

Ik zeg: “Maar hoe verklaar je dit dan?” Hij zegt: “Ik ben dokter. Ik hoef dit niet te verklaren.”

Maar ondertussen had ik nog steeds die afspraak met die specialist staan. Mijn dokter vond dat ik daar alsnog naartoe moest gaan. Dus ik ga erheen, en die specialist was een vrouw van een jaar of 35. Mijn dokter is een jaar of 60. Dus zij kijkt naar mijn oor en zegt: “Het is helemaal weg.” Zij vroeg ook wat ik gedaan had, maar haar reactie was heel anders dan die van mijn dokter. Zij vond het prima.

“Ik heb nog nooit van wietolie gehoord,” zei ze. Ze vroeg haar collega’s die dermatoloog waren of die het kenden, maar die hadden ook geen idee. Ik heb verder ook geen operatie meer gehad of zo.

Advies aan anderen

Dat is nu een jaar geleden. Sindsdien raad ik medicinale wietolie aan aan iedereen die huidkanker heeft, maakt niet uit wat voor soort. De vrouw van een vriend van mij had ook huidkanker, toevallig op bijna dezelfde plek als ik, in haar oor. Zij deed dezelfde kuur met wietolie als ik, en met ook hetzelfde resultaat: na ongeveer drieënhalve week was haar oor weer helemaal leeg.

Ze was opgelucht, want de artsen hadden haar, net als bij mij, al gezegd dat ze haar oor moest gaan missen. Maar ze draagt een bril, dus ze vroeg zich al of hoe ze die bril dan moest gaan dragen. Maar dankzij mijn tip kon ze haar oor nu gewoon behouden.

En zo heb ik nog een paar mensen geholpen. Een vrouw die ik ken van de golfclub was geopereerd aan melanoom aan haar been, maar er was een stukje tumor blijven zitten. Dankzij de medicinale wietolie verdween dat helemaal.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie